استخراج ارزهای دیجیتال چیست؟

استخراج ارزهای دیجیتال فرایندی ست که در آن معاملات بین کاربران تایید و به دفتر عمومی بلاکچین اضافه می شوند. روند استخراج همچنین مسئول معرفی کوین های جدید به کوین های موجود در گردش است و یکی از عناصر اصلیست که به رمزارزها اجازه میدهد بعنوان یک شبکه غیرمتمرکز نظیر به نظیر، بدون نیاز به مرجع مرکزی ثالث ، کار کنند.

بیت کوین محبوبترین و ثابت ترین رمزارز قابل استخراج است، اما شایان ذکر است که تمامی ارزهای دیجیتال قابل استخراج نیستند. استخراج بیت کوین براساس الگوریتمی به نام اثبات کار انجام می گیرد.

نحوه ی کار آن چگونه است؟

ماینر گره ای در شبکه است که تراکنش ها را جمع آوری کرده و آنها را بصورت بلاک سازماندهی می کند. هر زمان که تراکنش انجام شود، همه گره های شبکه آنها را دریافت می کنند و اعتبار آنها تایید می شود. سپس گره های ماینر این تراکنش هارا از حافظه جمع کرده و شروع به جمع آوری آنها در یک بلاک (بلاک داوطلب) می نمایند.

اولین مرحله ی استخراج یک بلاک، هش کردن هر معامله از حافظه است که بصورت جداگانه انجام می پذیرد، اما قبل از شروع روند؛ گره استخراج یک معامله را اضافه می نماید که در آن پاداش استخراج (بلاک پاداش) ارسال می شود. این معامله به معامله ی پایه معروف است، معامله ای که در آن کوین ها اصطلاحا از هوای مطبوع ایجاد می شوند و در بیشتر موارد اولین معامله ای است که در یک بلاک جدید ثبت می گردد.

پس از هش شدن هر معامله، تمامی آنها در مکانی که اصطلاحا درخت هش نامیده می شود سازماندهی می شوند، که با این سازماندهی هش های مختلف؛ تراکنش ها دو جفت شده و یکبار دیگر هش می شوند.سپس خروجی ها بصورت جفت سازمان یافته فرایند رسیدن به بالای درخت را انجام می دهند. بالای درخت را هش ریشه نیز می گویند که در واقع یک هش منفرد است که نمایانگر تمامی هش های قبلی ست که برای تولید آن استفاده شده اند.

ریشه هش ( هش بلاک قبلی بعلاوه ی یک عدد تصادفی ) در هدر بلاک قرار می گیرند. هدر بلاک سپس با تولید یک خروجی براساس عناصر (هش ریشه، هش بلاک و عدد تصادفی) به اضافه چند پارامتر دیگر در هدر قرار می گیرند. خروجی حاصل از هش بلاک بعنوان شناسه هش بلاک تازه ایجاد شده ( بلاک داوطلب ) عمل می کند.

برای اینکه این بلاک اعتبار پیدا کند، خروجی آن باید کمتر از یک مقدار خاص باشد که توسط پروتکل تعیین میگردد. بعبارت دیگر هش بلاک باید با تعداد مشخصی صفر شروع شود.

مقدار هدف بطور منظم توسط پروتکل تنظیم می شود، البته باید اطمینان حاصل شود که سرعت ایجاد بلاک های جدید ثابت و متناسب با مقدار هش اختصاص داده شده به شبکه باشد.

بنابراین، هرزمان که ماینرهای جدید به شبکه بپیوندند و رقابت افزایش یابد، دشواری هش کردن نیز افزایش می یابد و از کاهش متوسط زمان بلاک جلوگیری می کند. در مقابل اگر ماینرها تصمیم به ترک شبکه بگیرند، مشکل هش کردن کاهش می یابد و زمان بلاک را ثابت نگه می دارد حتی اگر توان محاسباتی کمتری به شبکه اختصاص یابد.

روند استخراج ماینرها اینگونه است که هدر بلاک را بارها و بارها با کمک عدد تصادفی هش می کنند تا اینکه یکی از ماینرهای شبکه در نهایت هش بلاک معتبری تولید کند. زمانی که یک هش معتبر پیدا شد، گره موسس بلاک را به شبکه پخش می کند. تمامی گره های دیگر آنرا بررسی می کنند تا از معتبر بودن آن مطمئن شوند و اگر چنین بود بلاک را به نسخه بلاکچین خود اضافه می نمایند و به استخراج بلاک بعدی می روند.

با این حال گاهی اوقات اتفاق می افتد که دو ماینر همزمان یک بلاک معتبر را پخش می کنند و درپایان ، شبکه با دو بلاک رقابت می کند. ماینرها بر اساس بلاکی که ابتدا دریافت کرده اند شروع به استخراج بلاک بعدی می نمایند. رقابت بین این بلاک ها آنقدر ادامه می یابد تا بلاک بعدی براساس هر یک از بلاک های رقابت استخراج شود. بلاکی که متروک شود را بلاک یتیم یا بلاک بیات می نامند؛ ماینرهای این بلاک دوباره به استخراج زنجیره ی بلاک برنده برمی گردند.

استخر استخراج:

درحالیکه پاداش بلاک به ماینری اعطا می شود که ابتدا هش معتبر را کشف کند، احتمال یافتن هش برابر با کل قدرت استخراج در شبکه است. ماینرهای با توان کم، به خودی خود شانس بسیار کمی برای کشف بلاک بعدی دارند. استخرهای استخراج برای حل این مشکل ایجاد شده اند.

درون این استخرها ماینرها قدرت پردازش خود را از طریق یک شبکه مشترک تقسیم میکنند تا پاداش را بطور مساوی بین افراد موجود در استخر تقسیم نمایند، این تقسیم با توجه به میزان کار آنها در یافتن بلاک صورت می پذیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *