هزینه ی معاملات بلاکچین چیست؟

هزینه های معامله در مورد شبکه های بلاکچین دو هدف اساسی را به همراه دارد. آنها به ماینرها یا اعتبارسنجها که به تأیید معاملات کمک می کنند و به محافظت از شبکه در برابر حملات اسپم کمک می کنند ، پاداش می دهند.

هزینه های معامله بسته به فعالیت شبکه می تواند کم یا زیاد باشد. نیروهای بازار همچنین می توانند در هزینه هایی که می پردازید تأثیر بگذارند. در حالی که هزینه های بالا می تواند مانع از پذیرش گسترده بلاکچین شود ، هزینه های بسیار پایین می تواند نگرانی های امنیتی ایجاد کند.

دلیل وجود هزینه های معامله :

هزینه های معامله از بدو تأسیس تاکنون بخشی اساسی اکثر سیستم های بلاکچین بوده است. به احتمال زیاد هنگام ارسال ، واریز یا برداشت رمزنگاری با آنها روبرو شده اید.

اکثر رمزارزها به دو دلیل مهم از هزینه های معاملاتی استفاده می کنند، اول از همه وجود این هزینه ها میزان معاملات هرز و اسپم را کاهش می دهد بطوریکه اجرای معاملات اسپم به طور گسترده ، پر هزینه میباشد پس تعداد آنها بطور چشمگیری کاهش می یابند. ثانیا ، هزینه های معاملاتی انگیزه ای برای کاربران است که به تایید و اعتبار سنجی معاملات کمک می نمایند. می توانید این هزینه ها را بعنوان پاداشی برای کمک به شبکه در نظر بگیرید.

در اکثر بلاکچین ها ، این هزینه ها آنچنان زیاد نیستند اما بسته به ترافیک شبکه این هزینه ها افزایش می یابند. بعنوان یک کاربر ، مبلغی که برای پرداخت هزینه انتخاب می کنید اولویت تراکنش شما برای اضافه شدن به بلاک بعدی را تعیین می کند. هرچه هزینه پرداخت شده شما بیشتر باشد ، مراحل تایید سریعتر است.

کارمزد معاملات بیت کوین :

بیت کوین بعنوان اولین شبکه بلاکچین ، استاندارد هزینه های معامله را که امروزه توسط بسیاری از رمزارزها استفاده می شود ، را تعیین کرد. ساتوشی ناکاموتو متوجه شد که کارمزدهای معاملات می تواند شبکه را از حملات گسترده اسپم محافظت کرده و باعث تشویق رفتارهای خوب شود.

استخراج کنندگان بیت کوین هزینه ی معاملات را بعنوان بخشی از روند تایید معاملات در یک بلاک جدید دریافت می کنند. مجموعه تراکنش های تایید نشده را استخر حافظه (یا مموپول) می نامند. بطور طبیعی ، ماینرها معاملات با کارمزد بالاتر را در اولویت قرار می دهند ؛ کاربران هنگام ارسال بیت کوین به کیف پول بیت کوین دیگر موافقت می کنند که آنرا پرداخت نمایند.

بنابراین بازیگران مخربی که مایل به کاهش سرعت شبکه هستند باید هزینه مربوط به هر معامله را پرداخت نمایند. اگر کارمزد را خیلی کم تعیین کنند ؛ ماینرها آن معاملات را نادیده می گیرند. اگر آنها را در سطح مناسب قرار دهند ، هزینه های اقتصادی بالاتری را متحمل می شوند. بنابراین هزینه های معاملات به عنوان یک فیلتر اسپم ساده اما موثر عمل می کنند.

کارمزد معاملات بیت کوین چگونه محاسبه می شود ؟

در شبکه بیت کوین ، کیف پولهای خاصی به کاربران اجازه می دهند تا هزینه ی معاملات خود را دستی تنظیم نمایند. همچنین امکان ارسال بیت کوین با کارمزد صفر وجود دارد ، اما استخراج کنندگان به احتمال زیاد چنین معاملاتی را نادیده می گیرند ؛ به این معنی که این معاملات تایید نخواهند شد.

برخلاف برخی که معتقدند ، هزینه های بیت کوین به مبلغ ارسال شده بستگی ندارد بلکه به اندازه معامله در (بایت) بستگی دارد. بعنوان مثال : تصور کنید که اندازه معامله شما ۴۰۰ بایت است و متوسط هزینه معامله اکنون ۸۰ ساتوشی در هر بایت است. در این صورت ، شما باید ۳۲۰۰۰ ساتوشی یا ۰٫۰۰۰۳۲ بیت کوین را برای شانس بالایی که تراکنش شما به بلاک بعدی اضافه می شود ، بپردازید.

وقتی ترافیک شبکه زیاد است و تقاضای زیادی برای ارسال BTC وجود دارد ، هزینه معامله مورد نیاز برای تأیید سریع افزایش می یابد زیرا سایر کاربران بیت کوین نیز سعی در انجام چنین کاری دارند. این ممکن است در دوره های بی ثباتی شدید بازار رخ دهد.

به همین ترتیب ، هزینه های بالا می تواند استفاده از BTC را در شرایط روز به چالش بکشد. اگر هزینه ها خیلی بیشتر باشد ، خرید یک فنجان قهوه ۳ دلاری ممکن است عملی نباشد.

فقط تعداد معینی از معاملات را می توان در یک بلوک گنجانید ، که محدودیت آن ۱ مگابایت است (یعنی اندازه بلوک). ماینرها در اسرع وقت این بلوک ها را به زنجیره بلوک اضافه می کنند ، اما سرعت رسیدن آنها هنوز محدودیتی دارد.

مقیاس پذیری شبکه های ارز رمزنگاری شده در اینجا مسئله اساسی در تصمیم گیری برای هزینه های شبکه است. توسعه دهندگان بلاکچین تلاش مستمری برای حل این مشکل دارند. به روزرسانی های قبلی شبکه به بهبود مقیاس پذیری ، مانند اجرای SegWit و شبکه رعد و برق کمک کرده است.

هزینه معاملات اتریوم :

کارمزد معاملات اتریوم در مقایسه با بیت کوین متفاوت عمل می کند. این هزینه مقدار توان محاسباتی مورد نیاز برای پردازش یک معامله ، معروف به گاز را در نظر می گیرد. گاز همچنین دارای یک قیمت متغیر است که با اتر (ETH) ، رمز اصلی شبکه اندازه گیری می شود.

در حالی که گاز مورد نیاز برای یک معامله خاص می تواند ثابت بماند ، قیمت گاز ممکن است افزایش یا کاهش یابد. این قیمت گاز ارتباط مستقیمی با ترافیک شبکه دارد. اگر هزینه بالاتری بپردازید ، استخراج کنندگان احتمالاً معامله شما را در اولویت قرار می دهند.

هزینه معاملات اتریوم چگونه محاسبه می شود؟

کل هزینه تراکنش صرفاً قیمتی است که هزینه را پوشش می دهد ، به علاوه انگیزه ای برای پردازش معامله شما. با این حال ، باید محدودیت تراکنش را نیز در نظر بگیرید که مشخص می کند حداکثر قیمت پرداخت شده برای آن معامله یا کار چیست.

به عبارت دیگر ، هزینه تراکنش مقدار کار مورد نیاز است و قیمت گاز بهای پرداخت شده برای “هر ساعت” کار است. رابطه بین این دو و محدودیت گاز کل هزینه را برای یک معامله اتریوم یا عملیات قرارداد هوشمند تعریف می کند.

بیایید یک معامله تصادفی را در Etherscan.io به عنوان مثال انتخاب کنیم. هزینه این معامله ۲۱۰۰۰ گاز بود و قیمت گاز ۷۱ گوئی(Gwei) بود. بنابراین ، کل هزینه معامله ۱،۴۹۱،۰۰۰ Gwei یا ۰٫۰۰۱۴۹۱ ETH بود.

همانطور که اتریوم به سمت مدل  Proof of Stake (اثبات سهام) قدم می گذارد ، انتظار می رود که هزینه های گاز کاهش یابد. مقدار گاز مورد نیاز برای تأیید یک معامله کمتر خواهد بود زیرا شبکه برای تأیید معاملات فقط به کسری از قدرت محاسباتی نیاز دارد. اما ، ترافیک شبکه هنوز هم می تواند هزینه تراکنش را تحت تأثیر قرار دهد زیرا اعتبارسنج ها تراکنش های با درآمد بالاتر را در اولویت قرار می دهند.

کارمزد معاملات بایننس چین :

بایننس چین یک شبکه بلاکچین است که به کاربران امکان می دهد BNB و سایر توکن های BEP-2 را معامله کنند. آنها همچنین می توانند نشانه های خود را ایجاد و توزیع کنند. Binance Chain سازوکار اجماعی را به نام Delegated Proof of Stake به تصویب می رسد. بنابراین به جای استخراج کنندگان ، اعتبارسنج داریم.

Binance Chain همچنین Binance DEX (تبادل غیرمتمرکز) را تأمین می کند ، جایی که کاربران می توانند رمزارزهای خود را مستقیماً از کیف پول خود معامله کنند. هزینه معاملات در Binance Chain و DEX در BNB پرداخت می شود.

توجه داشته باشید که Binance Chain و Binance Smart Chain دو زنجیره بلوک متفاوت هستند.

هزینه معاملات Binance Chain چگونه محاسبه می شود؟

بسته به عملی که می خواهید انجام دهید ، ساختار هزینه ای که با BNB نشان داده شده قابل اجرا است. بین هزینه های معامله مانند ارسال BNB و هزینه های معاملاتی در Binance DEX تمایزی وجود دارد. همچنین ، قیمت کل یک معامله بسته به قیمت بازار BNB می تواند افزایش یا کاهش یابد.

هنگام انجام معاملات غیر تجاری ، مانند برداشت یا واریز BNB به کیف پول ، هزینه ها فقط در BNB پرداخت می شود. هزینه های مربوط به فعالیت تجاری در Binance DEX در رمز معاملات قابل پرداخت است ، اما برای پرداخت در BNB تخفیف وجود دارد. این طرح به ایجاد انگیزه در پذیرش BNB و ایجاد پایگاه کاربری آن کمک می کند.

کارمزد معاملات بایننس چین :

Binance Smart Chain (BSC) یکی دیگر از بلاک چین های ساخته شده توسط Binance است که به موازات Binance Chain (یعنی دو شبکه مجزا) اجرا می شود. در حالی که BNB در حال اجرا بر روی Binance Chain یک توکن BEP-2 است ، BNB موجود در BSC یک توکن BEP-20 است.

Binance Smart Chain امکان ایجاد قراردادهای هوشمند را فراهم می کند ، که این قابلیت را برای شخصی سازی بیشتر می کند. ساختار هزینه BSC مانند Binance Chain ثابت نیست. در عوض ، از یک سیستم گاز استفاده می شود (شبیه به اتریوم) ، که قدرت محاسباتی مورد نیاز برای انجام معاملات و عملیات قرارداد هوشمند را منعکس می کند.

شبکه BSC سازوکار اجماع Proof of Staken Authority را اجرا می کند. کاربران شبکه برای تبدیل شدن به یک اعتبار سنج نیاز به BNB دارند و با اعتبار سنجی موفقیت آمیز یک بلوک ، هزینه های معاملاتی را که شامل آن هستند دریافت می کنند.

هزینه معاملات Binance Smart Chain چگونه محاسبه می شود؟

همانطور که گفته شد ، ساختار هزینه BSC بسیار شبیه به آنچه در Ethereum یافت می شود. هزینه های معامله در Gwei نشان داده می شود ، که یک واحد کوچک از BNB برابر با ۰٫۰۰۰۰۰۰۰۰۱ است. کاربران می توانند قیمت گاز خود را تنظیم کنند تا معاملات خود را که به بلوک اضافه می شود ، در اولویت قرار دهند.

برای آگاهی از متوسط قیمت فعلی و تاریخی گاز ، BscScan به طور متوسط روزانه همراه با کمترین و بالاترین قیمت پرداخت شده ارائه می دهد. از مارس ۲۰۲۱ ، متوسط هزینه BSC در حدود ۱۳ Gwei است.

در مثال زیر (برگرفته از Bscscan.com) ، قیمت گاز ۱۰ Gwei بود. توجه داشته باشید که محدودیت گاز روی ۶۲۲،۷۳۲ Gwei تنظیم شده بود ، اما فقط ۳۵۲،۷۵۵ (۵۲٫۳۱٪) Gwei در این معامله مورد استفاده قرار گرفت و در نتیجه هزینه معامله ۰٫۰۰۳۲۵۷۵۵ BNB حاصل شد.

هزینه های BSC معمولاً بسیار کم است ، اما اگر بخواهید رمزارزهای بدون BNB در حساب خود ارسال کنید ، شبکه به شما اطلاع می دهد که بودجه کافی ندارید. برای پرداخت هزینه های معامله خود حتماً BNB اضافی در کیف پول خود نگه دارید.

هزینه های برداشت از Binance

وقتی در صرافی Binance برداشت می کنید ، باید هزینه معاملات مربوطه را پرداخت کنید. این هزینه ها بسته به ارز رمزنگاری شده و شبکه ای که استفاده می کنید متفاوت است. Binance ساختار کارمزد خاص خود را برای معاملات انجام شده در داخل بستر تجاری آن دارد. با این حال ، هزینه های برداشت تحت تأثیر عوامل خارجی است که تحت کنترل Binance نیستند.

برداشتن رمزنگاری شما به کار ماینرها یا اعتبار سنج هایی بستگی دارد که بخشی از اکوسیستم Binance نیستند. بدین ترتیب ، Binance مجبور است هزینه های برداشت را به صورت دوره ای ، براساس شرایط شبکه شامل ترافیک و تقاضا ، تنظیم کند.

Binance همچنین حداقل محدودیت هایی را برای میزان رمزنگاری قابل برداشت تعیین می کند.

هزینه معاملات براساس سطح VIP حساب شما و مستقل از هزینه برداشت است. حجم معاملات تجمعی ماهانه شما سطح VIP حساب شما را تعیین می کند. حداکثر هزینه ای که در حال حاضر شارژ می شود ۰٫۱٪ رمزنگاری معامله شده به عنوان سازنده یا گیرنده است. به خاطر داشته باشید که کاربرانی که در BNB پرداخت می کنند ، هنگام معامله هزینه کمتری خواهند داشت.

سخن پایانی

هزینه معاملات بخشی جدایی ناپذیر از اقتصاد رمزنگاری شبکه های بلاکچین است. اینها بخشی از مشوقهایی است که به کاربران داده می شود و شبکه را فعال نگه می دارند. هزینه ها همچنین یک لایه محافظت در برابر رفتارهای مخرب و هرزنامه را ارائه می دهند.

با این حال ، میزان ترافیکی که برخی شبکه ها دریافت می کنند منجر به هزینه های قابل توجهی بالاتر شده است. ماهیت غیرمتمرکز اکثر بلاک چین ها مقیاس گذاری را برای آنها دشوارتر می کند. درست است که برخی از شبکه ها مقیاس پذیری و توان تراکنش بالایی دارند ، اما این اغلب با فدا کردن امنیت یا عدم تمرکز همراه است.

با این وجود ، چندین محقق و توسعه دهنده در حال کار بر روی بهبودهایی هستند که امیدوارم در بحث توسعه ارزهای رمزپایه در کشورهای در حال توسعه ، زمینه های بیشتری برای ورود به بازار داشته باشند.

معامله ی آربیتراژ چیست ؟

معاملات آربیتراژ یک استراتژی نجاری نسبتا کم خطر است که از اختلاف قیمت در بازارهای مختلف بهره می برد. بیشتر اوقات ، شامل خرید و فروش یک دارایی مشابه (مانند بیت کوین) در صرافی های مختلف است. از آنجایی که قیمت بیت کوین در صرافی های مختلف مانند بایننس و … همواره اختلافاتی دارد ، احتمال یک فرصت آربیتراژ را به معامله گران می دهد.

مقدمه :

اگر بخواهید تجارت سودآور خود را تضمین کنید، چه می کنید؟ شبیه چه چیزی به نظرتان می آید؟ شما قبل از ورود به دنیای تجارت می دانید که به دنبال کسب سود هستید. هرکسی چنین تفکری در ذهن دارد تا زمانی که دیگر نتواند از آن بهره ببرد.

درحالیکه چیزی بعنوان سود تضمینی وجود ندارد ، معاملات آربیتراژ نزدیکترین کاری ست که شما می توانید به سوددهی برسید. معامله گران ، وحشیانه رقابت می کنند تا فرصت ورود به چنین معاملاتی را به دست آورند. دقیقا به همین علت، سود معاملات آربیتراژ بسیار پایین است و بستگی زیادی به سرعت و حجم هر معامله دارد. به همین علت بیشتر معاملات آربیتراژ توسط الگوریتم های توسعه یافته توسط شرکت های بزرگ با فرکانس (HFT) بالا انجام می شود.

معامله ی آربیتراژ چیست ؟

معامله ی آربیتراژ استراتژی معاملاتی ست که هدف آن ایجاد سود با خرید همزمان دارایی در بازار (صرافی) و فروش آن در بازار دیگر است. این امر معمولا بین دارایی های یکسانی انجام می شود که در مبادلات مختلف معامله می شود. تفاوت قیمت بین این ابزارهای مالی باید از نظر تئوری صفر باشد زیرا آنها به معنای واقعی کلمه یک دارایی هستند.

چالشی که یک معامله گر آربیتراژ یا اصطلاحا آربیتراژور دارد این است که نه تنها این تفاوت های قیمت را پیدا می کند، بلکه می تواند به سرعت معامله کند. از آنجا که سایر معامله گران آربیتراژ نیز احتمالا این تفاوت قیمت (اسپرد) را خواهند دید، پنجره ی سود آوری معمولا خیلی سریع بسته می شود.

علاوه بر این ، از آنجایی که معاملات آربیتراژ معمولا کم خطر هستند ، بازده آن به طور کلی کم است. این بدان معناست که معامله گران آربیتراژ نه تنها باید با سرعت عمل کنند ، بلکه برای سرمایه گذاری بیشتر به سرمایه ی زیادی نیاز دارند.

شاید از خود بپرسید که معامله گران رمزارزها چه نوع معاملاتی را در دست دارند ؛ انواع خاصی وجود دارد که می توانید از آنها استفاده کنید، بیایید بررسی کنیم :

انواع معاملات آربیتراژ :

انواع مختلفی از استراتژی های آربیتراژ وجود دارد که معامله گران در سراسر جهان در بازارهای مختلف از آنها بهره می برند. با این حال وقتی صحبت از معامله گران رمزارزها می شود، انواع متفاوتی وجود دارند که کاملا مورد استفاده قرار می گیرند.

آربیتراژ در صرافی :

متداول ترین نوع معاملات آربیتراژ ، آربیتراژ در صرافی ست که به این معناست که معامله گر همان رمزارز را در یک صرافی خریداری کرده و در صرافی دیگر آن را به فروش می رساند.

قیمت رمزارزها می تواند به سرعت تغییر کند. اگر نگاهی به تاریخچه ی سفارشات یک ارز در صرافی های مختلف بیاندازید ، متوجه خواهید شد که قیمت ها تقریبا هرگز در یک زمان ، یکسان نیستند. اینجا جایی ست که معامله گران آربیتراژ وارد می شوند. آنها سعی می کنند از این اختلافات کوچک برای سودآوری استفاده کنند. این به نوبه ی خود باعث کارایی اساسی بازار می شود زیرا قیمت در یک مکان نسبتا محدود در صرافی های مختلف باقی می ماند. از این لحاظ ناکارآمدی بازار می تواند به معنای فرصت باشد.

نحوه ی کار چگونه است؟ بگذارید با یک مثال شرح دهیم: فرض کنید بین بایننس و یک صرافی دیگر اختلاف قیمت بیت کوین وجود دارد. اگر یک معامله گر آربیتراژ این موضوع را ببیند، مایل به خرید بیت کوین در صرافی بایننس و فروش آن به قیمت بالاتر در صرافی دیگر خواهد بود. البته ، زمان و اجرای آن بسیار مهم است. بیت کوین یک بازار نسبتا بالغ است و فرصت های آربیتراژ بسیار کمی دارد.

آربیتراژ در نرخ ارز:

نوع رایج دیگر معاملات آربیتراژ برای معامله گران این حوزه ، آینده نگری آن ارز است. بدین صورت که معامله گر یک رمزارز را در قیمت پایین میخرد و در طی یک قرارداد ثبت می کند که در چند روز یا چند ساعت آینده قیمت رمزارز خریداری شده به قیمت بالاتری می رسد و اینگونه به کسب سود می پردازد.

آربیتراژ مثلثی :

نوع دیگر و رایج معاملات آربیتراژ در دنیای ارزهای دیجیتال، آربیتراژ مثلثی ست. این نوع آربیتراژ هنگامی ست که یک معامله گر اختلاف قیمت بین سه رمزارز مختلف را مشاهده کرده  و آنها را در یک حلقه با همدیگر مبادله می کند.

ایده ی پشت آربیتراژ مثلثی ناشی از تلاش برای استفاده از قیمت میان ارز (مانند بیت کوین و اتریوم) است. بعنوان مثال شما می توانید بیت کوین را با استفاده از BNB خود بخرید ، سپس اتریوم را با استفاده از بیت کوین بخرید و در آخر BNB را با اتریوم خریداری کنید. اگر مقدار نسبی بین اتریوم و بیت کوین با ارزشی که هر یک از آنها با BNB دارند مطابقت نداشته باشد ، فرصت آربیتراژ وجود دارد.

خطرات مرتبط با معاملات آربیتراژ :

در حالی که معاملات آربیتراژ نسبتا کم خطر در نظر گرفته می شود ، به این معنی نیست که خطر آن صفر است. بدون ریسک و خطر هیچ پاداشی وجود نخواهد داشت و آربیتراژ نیز از این قاعده مستثنی نیست.

بزرگترین ریسک مرتبط با معاملات آربیتراژ ، خطر به اصطلاح اعدام است. این اتفاق زمانی می افتد که اختلاف بین قیمت ها ۰ شود قبل از اینکه شما بتوانید معامله خود را نهایی کنید ، و در نتیجه بازده صفر یا منفی داشته باشید. این اتفاق می تواند به دلیل لغزش ، اجرای کند ، هزینه های غیرمعمول زیاد معامله و افزایش ناگهانی نوسانات و … باشد.

خطر عمده ی دیگر هنگام انجام معاملات آربیتراژ ، خطر نقدینگی ست. این اتفاق زمانی می افتد که نقدینگی کافی برای ورود و خروج شما به بازارهای مورد نیاز برای تکمیل معامله آربیتراژ وجود نداشته باشد. اگر با استفاده از ابزارهای اهرمی ، مانند معاملات اهرم دار و … معامله کنید ممکن است با یک اتفاق ساده ضربه بخورید. طبق معمول اعمال مدیریت مناسب ریسک بسیار مهم است.

سخن پایانی :

امکان استفاده از معاملات آربیتراژ فرصتی بسیار عالی برای معامله گران رمزارزهاست. با داشتن سرعت و سرمایه مناسب برای شرکت در این نوع استراتژی ها ، می توانید در کمترین زمان معاملات کم خطر و سود آوری انجام دهید.

از خطرات مرتبط با معاملات آربیتراژ نباید غافل شد. در حالی که معاملات آربیتراژ ممکن است به معنای “سود بدون ریسک ” یا ” سود تضمین شده ” باشد ، اما واقعیت این است       که خطر کافی برای نگه داشتن هر معامله بر روی انگشتان خود معامله گر است.

تزوس (xtz) چیست ؟

تزوس

تزوس یک پروژه بلاکچین است که به دلیل وجود مکانیزم هایی برای ارتقای شبکه، برجسته شده است. انجام هرگونه تغییرات در زنجیره ی بلوک تزوس توسط افرادی صورت می گیرد که مقدار مشخصی xtz دارند ، ارائه می شود و سپس توسط هم رده های آنان مورد بررسی قرار می گیرد. از آنجا که تزوس خود شبکه را اصلاح می کند ، هیچگاه نیازی به مشاغل سخت پشتیبانی نخواهد بود.

مقدمه :

پلتفرم های قراردادهای هوشمند یکی از شلوغ ترین و رقابتی ترین بخش ها در صنعت رمزنگاری هستند. در حالی که حل مشکلات تکنولوژیکی فعلی برای بلوغ فضا بسیار مهم است، روشهای مختلفی برای تامین تقاضای زیاد برای ارائه زیرساختهای قراردادهای هوشمند وجود دارد.

رمزارز تزوس با نام اختصاری xtz یکی از برنامه های مفید و یکی از بازیگران برجسته حوزه مالی و مدیریت دارایی های دیجیتال است.

تزوس xtz چیست ؟

تزوس زنجیره ی بلوکی ست که برای پشتیبانی و اجرای قراردادهای هوشمند ساخته شده است. شبکه اصلی تزوس ابتدا در سال ۲۰۱۴ طراحی و در سال ۲۰۱۸ فعال شد و به عنوان رقیب شبکه اتریوم به موفقیتی نسبی دست یافت.

تزوس تحت نظارت بنیاد Tezos ، یک نهاد سوئیسی ست که مسئولیت تبلیغات، جذب کمک های مالی، مشارکت های استراتژیک و سایر فعالیت هایی که آگاهی از اکوسیستم تزوس را افزایش می دهند ، است.

این پروژه که ابتدا توسط آرتور بریتمن و همسرش کاتلین بریتمن ساخته شد، به دلیل بروز اختلاف بین آنها و یوهان گورس ، رئیس بنیاد تزوس ، با مشکلات مختلفی روبرو شد. با این حال پس از شروعی سخت ، tezos توانست یک بازار خرسی را پشت سر بگذارد و به موفقیت برسد.

تزوس در ژوئیه سال ۲۰۱۷ با جذب سرمایه ای ۲۳۲ میلیون دلاری اقدام به ارائه ICO خود کرد. این امر آنرا به یکی از بزرگترین ICO ها تبدیل کرد.

نحوه کار تزوس چگونه است؟

تزوس نیز مانند سایر رقبای خود در زمینه ی بلاکچین به عنوان بستری برای ایجاد و اجرای برنامه های غیرمتمرکز (Dapps) و همچنین مبادله ی دارایی فعالیت می کند. قراردادهای هوشمند در تزوس به زبان برنامه نویسی Michelson نوشته می شوند، که به طور خاص برای این پروتکل طراحی شده است. برای انجام معاملات در شبکه ، همانند اتریوم از گس استفاده می شود که در رمزارز xtz به کارمزد تزوس تبدیل می شود.

بلاکچین تزوس از طریق اثبات سهام (Pos) کار می کند. از نظر فنی ، از یک نوع PoS به نام Delegated Proof of Stake (DPOS) استفاده می کند، اگرچه این روش برای تزوس منحصر به فرد است.

شرکت کنندگانی که بیشتر از ۸۰۰۰ تزوس دارند می توانند نماینده شوند و از طریق (اصطلاحا) پخت و پز شبکه را اداره کنند. اصطلاح پخت به معنای ایجاد بلاک های جدید است( در اصل تعریف دیگری برای کلمه ی staking می باشد.) ، در حالی که تایید به معنای “توافق”  در مورد بلاکی ست که توسط یک نانوا ایجاد شده ست. متناوبا ، اگر دارنده رمزارز تزوس نمی خواهند خودشان در این عملیات شرکت کنند می توانند این کارها را به شخص دیگری واگذار کنند.

چرا تزوس مهم است ؟

تزوس چند تفاوت اساسی با دیگر پلتفرم های قراردادهای هوشمند بلاکچینی دارد.

تزوس خودش را اصلاح می نماید، که این امکان ارتقای شبکه را بدون نیاز به ایجاد دو زنجیره ی بلاک مختلف فراهم می نماید. به آنچه که در مورد هارد فورک معروف بیت کوین ، بیت کوین کش رخ داد فکر کنید، هدف تزوس جلوگیری از این سناریو هاست.

تزوس به دلیل آنچه اصلاح خوانده می شود، به راحتی با فضای نظارتی و فناوری که همیشه در حال تغییر است سازگار می باشد. در حالی که اتریوم ۲ یک جهش بزرگ برای اتریوم است ، اما نیاز به چرخشی بزرگ دارد که آن ایجاد یک بلاکچین جدید است. با این حال تزوس باید بتواند اصلاحاتی انجام دهد که در مواردی از این دست بدون بروز اختلال در شبکه به کار خود ادامه دهد.

حاکمیت تزوس xtz

تغییرات در تزوس از الگوی حاکم بر زنجیره پیروی می کنند. تغییرات در بلاکچین توسط نمایندگان از طریق بروزرسانی کد ارسال می شود ، سپس ذی نفعان می توانند در مورد تصویب یا رد تغییرات رای خود را صادر نمایند.

با توجه به این مدل حاکم بر زنجیره، -اختلال اساسی می تواند در هر زمان رخ دهد. – اگر نمایندگان تغییرات پیشنهادی در بلاکچین را تایید کنند. این موارد می تواند شامل تغییرات سیستم مانند اصلاح در هزینه ها یا روند پخت و یا هرچیز دیگری باشد! این امر همچنین منجر به ایجاد یک جامعه پررونق می شود تا درباره ی تغییرات و قوانین جدید برای بهتر شدن سیستم بحث کنند.

بعنوان مثال در نوامبر سال ۲۰۲۰ ، تزوس از بروزرسانی دلفی استفاده کرد ، که باعث کاهش مصرف گس در حدود ۷۵% شد. یک بروزرسانی همانند این می تواند برای توسعه DeFi در بلاکچین Tezos قابل توجه باشد؛ و همچنین نشان می دهد که چگونه حاکمیت زنجیره ای برای تطبیق با فناوریهای جدید می تواند منعطف عمل کند.

موارد استفاده از Tezos

همانند دیگر شبکه های بلاکچین ، تزوس یک روش سریع برای تایید معاملات مالی با حداقل اعتماد است.

در سپتامبر سال ۲۰۱۹ ، بخش جرایم اینترنتی ژاندارمری (C3N) یکی از اولین سازمانهای دولتی بود که از تزوس برای تایید هزینه های قضایی خود استفاده کرد.

همچنین می توان از تزوس برای انتقال مالکیت دارایی های غیرنقدی مانند املاک و مستغلات ، هنر و جواهرات استفاده کرد. به عنوان مثال شرکتی به نام MountX از تزوس برای استفاده از املاک و مستغلات در مکزیک استفاده می کند.

نحوه ذخیره ی تزوس xtz

رمزارز xtz را می توان با استفاده از کیف پولهای معمولی همانند تراست ولت (Trust wallet) ذخیره کرد.

همچنین می توان این رمزارز را با استفاده از نرم افزارهای جانبی روی کیف پولهای سخت افزاری Ledger  یا Trezor ذخیره کرد.

سخن پایانی

در حالیکه تزوس به اندازه ی اتریوم مقدار فعالیت شبکه در زمینه ی Dapp ها را ندارد اما دلیل بر این نیست که این بلاکچین شایستگی لازم را دارا نمی باشد.

رویکرد منحصر به فرد برای بروزرسانی و رای گیری ، ممکن است آنرا به یک پلتفرم چابک تر از برخی رقبای خود تبدیل نماید، که میتواند در طولانی مدت به یک مزیت بزرگ تبدیل شود.

همچنین تزوس برخی از ابزارهای مفید را فراهم نموده که می تواند برای مشتریان دولتی و صنعتی جذاب باشد.

دیفای چیست ؟

دیفای

Defi به معنای “امور مالی غیرمتمرکز” است ، اصطلاحی برای انواع برنامه های مالی در حوزه رمزارزها یا بلاکچین می باشد که علت اصلی به وجود آمدن آن تغییر و یا حذف واسطه های مالی ست.

Defi از تکنولوژی بلاکچین همان تکنولوژی که در رمزارزها هم استفاده شده است الهام گرفته است، که به چندین نهاد امکان می دهد نسخه ای از تاریخ معاملات را ذخیره کنند، یعنی توسط یک منبع مرکزی کنترل نشوند. اهمیت این ماجرا اینجاست که سیستم های متمرکز و درگاه های انسانی می توانند سرعت و پیچیدگی معاملات را محدود کنند در حالیکه کاربران کنترل کمتری نسبت به سرمایه خود دارند. دیفای استفاده از بلاکچین را از موارد ساده به موارد مالی پیچیده تر گسترش داده است.

بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال از روشهای پرداخت دیجیتال قدیمی همانند visa  و paypal  عبور کرده اند به این دلیل که تمامی واسطه ها را حذف نموده اند. زمانی که شما با استفاده  از کارت اعتباری تان خریدی انجام می دهید یک موسسه مالی با کنترل بر معامله اختیار این را دارد که آن معامله را متوقف کرده و یا تمامی اطلاعات آنرا در دفتر خصوصی خود ذخیره کند. با استفاده از بیت کوین و سایر رمزارزها دست این موسسات مالی از معاملات کوتاه می شود.

خرید مستقیم تنها نوع معامله یا قرارداد تحت نظارتی آنها نیست ؛ برنامه های مالی مانند وام ، بیمه ، سرمایه گذاری جمعی و مشتقات آن ، شرط بندی و … موارد دیگر تحت کنترل آنهاست. از بین بردن واسطه ها در معاملات از مزایای اصلی Defi می باشد.

ایده defi  قبل از اینکه به این نام شناخته شود اغلب به عنوان “امور مالی آزاد” شناخته می شد.

نرم افزارهای اتریوم

اکثر برنامه هایی که خود را defi می نامند بر بستر اتریوم ساخته شده اند ، اتریوم دومین پلتفرم ارز رمزنگاری شده است که خود را از پلتفرم بیت کوین متمایز کرده زیرا استفاده از آن برای ساخت انواع دیگر برنامه های غیرمتمرکز فراتر از معاملات ساده ،‌ آسانتر است. استفاده از اتریوم در موارد مالی پیچیده در سال ۲۰۱۳توسط ویتالیک بوترین خالق اتریوم در وایت پیپر اتریوم نیز ذکر شده بود.

اتریوم به دلیل بستر قراردادهای هوشمند ( که در صورت تحقق برخی شرایط به طور خودکار معاملات را انجام می دهند ) انعطاف پذیری بیشتری در این حوزه دارد. زبانهای برنامه نویسی اتریوم مانند solidity به طور خاص برای توسعه ی چنین قراردادهایی ساخته شده اند.

بعنوان مثال شما می خواهید سه شنبه ی هفته ی آینده مبلغی را به حساب دوستتان واریز کنید اما به شرطی که هوا مطابق با سایت هواشناسی جهانی بالای ۳۵ درجه باشد ،‌چنین قوانینی را در قراردادهای هوشمند می توان ایجاد کرد.

با وجود قراردادهای هوشمند ده ها برنامه ی حوزه defi بر بستر اتریوم کار می کنند که برخی از آنها در این مقاله بررسی خواهند شد. اتریوم ۲ نسخه جدیدی که شبکه ی اتریوم به آن آپدیت خواهد شد می تواند با کنار زدن مشکلات مقیاس پذیری اتریوم این برنامه ها را تقویت نماید.

محبوبترین برنامه های حوزه defi عبارتند از :

مبادلات غیر متمرکز ( Decentralized exchanges (DEX) ) :

صرافی های غیرمتمرکز به کاربران کمک می کنند ارزهایشان را با ارزهای دیگر مبادله کنند،‌ چه دلار آمریکا با بیت کوین و یا اتر با DAI. DEX نوعی صرافی ست که کاربران را مستقیما به هم متصل می کند تا بتوانند رمزارز هایشان را با یکدیگر مبادله کنند بدون اینکه واسطه ای در کار باشد.

استیبل کوین ها (Stablecoins) :

ارزهای دیجیتالی هستند که همواره ارزش آنها ثابت است همانند دلار یا یورو اما به صورت دیجیتالی .

پلتفرم وام دهی ( Lending platforms ) :

این پلتفرم ها از قراردادهای هوشمند برای جایگزینی واسطه هایی مانند بانک در امور وام دهی استفاده می شوند.

بیت کوین بسته بندی شده ( Wrapped bitcoins (WBTC) ) :

روشی برای ارسال بیت کوین به شبکه اتریوم است تا بتوان بیت کوین را مستقیما در سیستم دیفای استفاده کرد. WBTC به کاربران این امکان را می دهد سود بیت کوینی را که در پلتفرم های وام دهی استفاده کرده اند، کسب کنند.

بازارهای پیش بینی (Prediction markets) :

بازارهایی هستند برای شرطبندی در نتیجه ی رویدادهای آینده مانند انتخابات. هدف defi  در این بازارها ارائه عملکرد یکسان اما بدون واسطه است.

علاوه بر این برنامه ها، مفاهیم جدیدی در defi به وجود آمده اند :

تولید محصول( Yield farming)  :

برای معامله گرانی که ریسک پذیر هستند مناسب است. جایی که کاربران از طریق نشانه های مختلف Defi فرصت های بیشتری برای سرمایه گذاری می یابند.

استخراج نقدینگی ( Liquidity mining) :

برخی برنامه های حوزه defi با دادن رمزارزهای رایگان به کاربران آنها را به سوی پلتفرم خود سوق می دهند. این روش یکی از مهمترین روشهای جذب کاربر در این حوزه است.

ترکیب پذیری ( Composability ) :

برنامه های حوزه ی defi تماما منبع باز یا اوپن سورس هستند، به این معنی که شما به سورس کدهای آن برنامه ها دسترسی دارید و می توانید با استفاده از آنها برنامه ی جدیدی بسازید.

لگوهای پول (Money Legos) :

قابلیت انعطاف پذیری را می توان به روشی دیگر نیز تعریف کرد. برنامه های Defi مانند لگوها هستند ، لگوها اسباب بازیهای کودکانند که با گذاشتن آنها روی هم می توانید ساختمان و … بسازید ، برنامه های دیفای نیز مانند لگوها با خرد کردن پول و سرمایه امکان ساخت محصولات جدید مالی را می دهند.

 

پلتفرم های وام دهی :

این پلتفرم ها یکی از محبوبترین برنامه ی حوزه Defi هستند که وام گیرندگان را به وام دهندگان رمزارز متصل می کنند. این پلتفرم ها به کاربران امکان می دهند رمزارز قرض بگیرند یا قرض دهند. کاربران می توانند با وام دادن پول خود سود خود بدست آورند. پلتفرم نرخ بهره را بصورت الگوریتمی تنظیم می کند یعنی اگر تقاضای بیشتری برای وام گرفتن وجود داشته باشد نرخ بهراه بالاتر خواهد رفت.

این پلتفرم مبتنی بر وثیقه است، به این معنی که کاربر برای گرفتن وام نیاز به ارائه وثیقه دارد که غالبا آن وثیقه اتر است که نشانه ی قدرت اتریوم است.

استیبل کوین ها :

شکل دیگری از دیفای همان استیبل کوین ها هستند، رمزارزها به نسبت ارزهای فیات نوسانات شدیدتری دارند که این اتفاق برای کسانی که ارزش پولشان برایشان مهم است اصلا مناسب نیست. استیبل کوین ها رمزارزها را به ارزهای غیر رمزپایه مانند دلار آمریکا متصل می کنند تا قیمت را تحت کنترل داشته باشند. بعنوان مثال می شود از تتر نام برد.

بازارهای پیش بینی :

یکی از قدیمی ترین برنامه های حوزه ی Defi که بر بستر اتریوم توسعه یافته اند همین بازارهای پیش بینی هستند. جایی که کاربران در نتیجه ی برخی از رویداد ها مانند انتخابات آمریکا شرط بندی می کنند.

هدف شرکت کنندگان بدست آوردن پول است، اگرچه بازارهای پیش بینی گاهی اوقات می توانند نتایج را بهتر از روشهای معمول مانند نظرسنجی پیش بینی کنند. دیفای این امکان را دارد که علاقه ی خود به بازارهای پیش بینی را افزایش دهد.

سوالات متداول Defi  :

چگونه می توان با استفاده از Defi درآمد کسب کرد ؟

ارزش قفل شده در پروژه های اتریوم دیفای در حال انفجار است ، طبق گزارشات بسیاری از کاربران از این حوزه درآمد بسیاری کسب می کنند.

همانطور که در بالا ذکر شد ، با استفاده از پلتفرم های وام دهی مبتنی بر اتریوم ، کاربران می توانند با وام دادن پول خود و کسب سود از وام ها درآمد منفعل ایجاد کنند. تولید محصول که در بالا توضیح داده شد امکان بازدهی بیشتری دارد اما مخاطرات آن نیز بیشتر است.

آیا سرمایه گذاری در Defi امن است ؟

خیر، با ریسک های فراوانی همراه است. بسیاری بر این باورند که Defi آینده ی مالی جهان است و سرمایه گذاری زودهنگام در این فناوری مخرب می تواند به دستاوردهای عظیمی منجر شود.

اما جدا سازی پروژه های خوب و بد از هم برای کاربران تازه وارد سخت است. چنانکه بسیاری پروژ های بد وجود داشته که سرمایه کاربران را بلعیده است.

با افزایش فعالیت و محبوبیت Defi در سال ۲۰۲۰ بسیاری از برنامه های دیفای مانند کوین YAM خراب و سوزانده شدند و سرمایه ی بازار را از ۶۰ میلیون دلار در عرض ۳۵ دقیقه به ۰ دلار رساندند. سایر پروژه های دیفای از جمله هات داگ و پیتزا نیز به همین سرنوشت دچار شدند و سرمایه گذاران زیادی سرمایه شان را از دست دادند.

علاوه بر این اشکالات دیفای متاسفانه هنوز هم بسیار رایج هستند. قراردادهای هوشمند قدرتمندند اما وقتی قوانین تبدیل به یک پروتکل می شوند تغییراتی در آنها ایجاد نمی شود ، که معمولا اشکالات را دائمی و در نتیجه خطر را افزایش می دهد.

چه زمانی Defi به یک جریان مالی اصلی تبدیل می شود؟

در حالیکه روز به روز افراد بیشتری به سمت دیفای سوق پیدا می کنند سخت است بگوییم سرنوشت آنها چه خواهد شد؟! بیشتر این موارد بستگی به این دارد که چه کسانی دیفای را مفید می دانند و به چه علت .

بسیاری معتقدند، پروژه های مختلف دیفای می توانند به رابین هود بعدی تبدیل شوند و انبوهی از کاربران جدید را با استفاده از برنامه های مالی فراگیرتر و گشوده برای افرادی که به طور سنتی به چنین پلتفرمهایی دسترسی ندارند جذب کنند.

این فناوری جدید مالی، آزمایشی ست و به ویژه از نظر امنیت و مقیاس پذیری بدون مشکل نیست.

توسعه دهندگان امید دارند که در نهایت این مشکلات برطرف شوند. اتریوم ۲ می تواند از طریق یک مفهموم به نام تقسیم پذیری این مشکل را حل کند، روشی برای تقسیم پایگاه داده ی اساسی به قطعات کوچکتر که برای اجرای هریک از کاربران کنترل بیشتری دارند.

اتریوم ۲ چگونه بر دیفای تاثیر می گذارد ؟

اتریوم ۲ دارویی برای تمامی مشکلات دیفای نیست، اما یک شروع است. پروتکل های دیگری مانند Raiden، TrueBit نیز برای حل بیشتر مقیاس پذیری اتریوم در دست ساخت هستند.

وقتی این راه حل ها پاسخگوی تمامی مشکلات باشند، آزمایش های اتریوم دیفای حتی بیشتر به محصولات واقعی تبدیل می شوند ، حتی به طور بالقوه به جریان اصلی تبدیل می شوند.

بیت کوین و Defi :

در حالی که اتریوم یکه تاز حوزه ی دیفای است، بسیاری از طرفداران بیت کوین هدف کاهش واسطه از معاملات مالی پیچیده را دارند و آنها با استفاده از پروتکل بیت کوین روشهایی را برای این کار توسعه داده اند.

بعنوان مثال کمپانی هایی نظیر DG Labs و Suredbits ، در حال کار بر روی یک فناوری بیت کوین دیفای به نام قراردادهای ورود به سیستم (DLC) هستند. DLC روشی را برای اجرای قراردادهای پیچیده مالی با کمک بیت کوین ارائه می دهد. یکی از موارد استفاده از DLC پرداخت بیت کوین به کسی ست که تنها در صورت تحقق برخی شرایط خاص مانند برد تیم محبوب در یک مسابقه ورزشی به او تعلق می گیرد.

اتریوم در لیست ۱۰۰ دارایی برتر جهان قرار گرفت !!

جایگاه اتریوم

حرکات صعودی اخیر اتریوم باعث پیوستن آن به بیت کوین در یک لیست انحصاری میان بزرگترین محرک های بازارهای مالی شده است.

افزایش ۱۳ درصدی قیمت اتریوم در ۲۴ ساعت گذشته آنرا برای اولین بار در لیست ۱۰۰ دارایی برتر جهان قرار داد. این ارزیابی توسط کمپانی کوین مارکت کپ (coinmarketcap) انجام گرفته است.

اتریوم امروز نیز از ۱۲ دارایی دیگر پیشی گرفت و هم اکنون در رتبه ی ۸۸ ام مابین دارایی های Bristol-Myers Squibb و Anheuser-Busch قرار دارد.

حجم مارکت

تنها در سال ۲۰۲۱ با ۶۲ درصد افزایش، قیمت اتریوم امروز برای اولین بار از ژانویه ۲۰۱۸ از ۱۲۰۰ دلار عبور کرد و بنظر میرسد آمادگی این را دارد تا در تاریخ ۱۳ ژانویه همان سال به بالاترین حد خود برسد. سود امسال اتریوم به سقف ۵۳ میلیارد دلار رسید و همین کافیست تا از بازار چندین مجتمع خانگی از جمله : Wells Fargo، AstraZeneca، Philip Morris، Morgan Stanley و Citigroup پیشی بگیرد.

بیت کوین دیگر رمزارز دیگر در لیست ۱۰۰ دارایی برتر جهان نیز جهش چشمگیری داشته است و از کمپانی های معروفی مثل Visa، Berkshire Hathaway، Alibaba و اخیرا کمپانی Tencent پیشی گرفته و هم اکنون در رتبه ی ۱۰ام قرار دارد. با برآورد تقریبی ۱۲٫۱۹ تریلیون دلار برای بازار، طلا با حاشیه ی ۱۰ تریلیون دلاری در بالای لیست قرار دارد که نزدیکترین رقیب آن اپل می باشد.

رتبه ی بیت کوین

با این حال، دارایی های مختلف لزوما به طور مستقیم قابل قیاس نیستند. محاسبه ی حجم بازار بطور سنتی با ضرب قیمت سهام در تعداد کل سهام تعیین می شود، اما در مورد ارزهای دیجیتال، حجم بازار با ضرب قیمت یک واحد در مقدار کل عرضه تعیین می شود. سقف بازارهای فلزات گرانبها با ضرب قیمت آنها در کل تناژ عرضه اندازه گیری می شود و فقط بنابراین برآورد آنرا بدست می آورند. 

برای اینکه اتریوم در رتبه بندی جهانی بتواند از بیت کوین پیشی بگیرد باید قیمت آن ۵ برابر افزایش یافته و به ۶۱۰۰ دلار برسد درحالیکه بیت کوین قیمت خود را همچنان حفظ کرده است.

اتریوم چیست ؟‌ادامه

اتریوم چیست؟

در مقاله ی قبلی تحت عنوان اتریوم چیست؟ مبانی اتریوم را شرح دادیم حال به ادامه ی مباحث می پردازیم تا بیشتر با دومین ارز دیجیتال برتر جهان آشنا شویم.

چه تعداد اتر وجود دارد؟

تا فوریه ی سال ۲۰۲۰ کل عرضه اتر در حدود ۱۱۰ میلیون واحد بوده است.

برخلاف بیت کوین، برنامه انتشار اتریوم بطور عمدی در زمان راه اندازی تصمیم گیری نشد. بیت کوین تلاش کرد تا با محدود کردن میزان عرضه و به تدریج کاهش مقدار پاداش استخراج، ارزش خود را حفظ کند. از طرفی اتریوم قصد دارد تا زمینه ای برای برنامه های غیرمتمرکز(dApps) فراهم کند. از آنجایی که برنامه انتشار توکن مناسب این کار هنوز مشخص نیست این سوال همچنان بی پاسخ مانده است.

استخراج اتریوم چگونه است ؟

استخراج برای امنیت شبکه بسیار مهم است، و تضمین می کند که بلاکچین می تواند به طور عادلانه بروز شود و به شبکه این امکان را می دهد بدون یک تصمیم گیرنده ی واحد فعالیت کند. در فرایند استخرج، زیرمجموعه ای از گره ها(استخراج کنندگان) قدرت محاسبه را به حل یک معمای رمزنگاری اختصاص می دهند.

آنچه که ماینرها درواقع انجام می دهند هش کردن مجموعه ای از معاملات معلق در کنار برخی از داده های دیگر است. برای اینکه بلاک معتبر شناخته شود، باید هش به زیر مقداری برسد که توسط پروتکل تنظیم شده. درصورت عدم موفقیت، می توانند برخی از داده ها را اصلاح کرده و دوباره امتحان کنند.

برای رقابت با دیگران، ماینرها باید بتوانند هرچه سریعتر هش کنند – قدرت آنها با نرخ هش (هش ریت) اندازه گیری میشود-  . هرچه میزان هش در شبکه بیشتر باشد، حل معما دشوار تر می شود. فقط باید ماینرها راه حل واقعی را پیدا کنند  و هنگامی که راه حل نهایی شناخته شد برای همه شرکت کنندگان بررسی معتبر بودن آن آسان است.

همانطور که می توانید تصور کنید، هش کردن مداوم در سرعت های بالا گران است. برای تشویق ماینرها برای امنیت شبکه، آنها پاداش می گیرند. این هزینه از تمام هزینه های مربوط به معاملات در بلاک تشکیل شده است.

Ethereum gas چیست ؟

پیغام سلام! را بخاطر دارید؟ همان پیامی که در صورت موفقیت قرارداد هوشمند چاپ میشد؛ اجرای آن توسط یک برنامه ی آسان بود و به هیچ وجه از نظر محاسباتی گران نیست. اما شما فقط آنرا برروی سیستم کامپیوتر خودتان اجرا نمی کنید بلکه از تمامی افراد موجود در اکوسیستم اتریوم میخواهید آنرا اجرا کنند.

این اتفاق مارا به این سوال می رساند که : چه اتفاقی می افتد که ده ها هزار نفر در حال انجام قراردادهای هوشمند هستند؟ اگر کسی قرارداد خود را طوری تنظیم کند تا از یک کدگره عبور کند، پس باید هرگره آنرا به طور نامحدود اجرا کند و این باعث فشار بیش از حد به منابع و در نتیجه سقوط سیستم می شود.

خوشبختانه، اتریوم مفهوم گس(gas) را برای کاهش این خطر معرفی کرده است. همانطور که اتومبیل شما بدون سوخت و بنزین کار نمی کند، قراردادها نیز بدون گس قابل اجرا نیستند. قراردادها مقدار گسی را تعیین می کنند که کاربران باید آنرا بپردازند تا آن قرارداد با موفقیت اجرا شود. اگر مقدار گس کافی نباشد اجرای قرارداد متوقف می شود.

در اصل، این یک مکانیسم هزینه است. همین مفهوم در مورد معاملات نیز وجو دارد؛ انگیزه ماینرها کسب سود است بنابراین ممکن است معاملات با کارمزد کمتر را نادیده بگیرند.

توجه داشته باشید که اتر و گس یکسان نیستند. قیمت متوسط گس نوسان دارد و تا حد زیادی توسط ماینرها تصمیم گیری میشود. هنگام انجام معامله، هزینه گس با اتر پرداخت می شود. از این نظر مانند هزینه های بیت کوین است، اگر شبکه شلوغ باشد و بسیاری از کاربران سعی در معامله داشته باشند، متوسط قیمت گس افزایش میابد، برعکس اگر فعالیت زیادی نباشد احتمال کاهش آن وجود دارد.

درحالیکه قیمت گس تغییر میکند، هرعملیاتی مقدار مشخصی از گس نیاز دارد. این بدان معنیست که قراردادهای پیچیده تر بسیار بیشتر از یک معامله ساده مصرف گس دارند. بدین ترتیب، گس معیار اندازه گیری توان محاسباتی ست. این تضمین می کند که سیستم بسته به استفاده آنها از منابع اتریوم می تواند هزینه ی مناسبی را به کاربران ارائه دهد.

قیمت گس بطور کلی کسری از اتر است. به همین ترتیب از واحد کوچکتر (gwei) برای نشان دادن آن استفاده کنیم و میتوان گفت برابر با یک میلیاردم اتر است.

گس و محدودیت های آن

فرض کنید مهدی درحال انجام معامله با یک قرارداد است. او میفهمد که چقدر باید برای سوخت(گس) هزینه کند و ممکن است برای تشویق بیشتر ماینرها برای تایید در اسرع وقت هزینه ی معامله را بالا ببرد.

اما او همچنین یک محدودیت برای گس تعیین می کند که برای حفاظت از دارایی اوست. ممکن است مشکلی در قرارداد رخ دهد و باعث شود که بیشتر از حد تعیین شده گس مصرف کند. محدودیت گس برای اطمینان از اینکه x مقدار گس مصرف شد، متوقف خواهد گشت. این قرارداد شکست خواهد خورد اما مهدی بیشتر از مبلغ توافق شده پرداخت نخواهد کرد.

درک این قضیه ممکن است کمی گیج کننده باشد، جای نگرانی نیست به بیان ساده تر شما می توانید قیمتی را که برای گس درنظر گرفته اید بصورت دستی تعیین کنید. بطور خلاصه قیمت گس مشخص می کند که ماینرها با چه سرعتی باید آنرا تایید کنند و محدودیت گس نیز حداکثر مبلغی را که برای آن پرداخت خواهید کرد مشخص می کند.

چه مدت طول می کشد تا یک بلاک اتریوم استخراج شود؟

مدت زمان اضافه شدن بلاک جدید به زنجیره بطور متوسط ۱۲-۱۹ ثانیه است که به احتمال زیاد هنگامی که به شبکه ی اثبات سهام انتقال یابد تغییر خواهد کرد.

انواع توکن های اتریوم :

بخش عمده ای از جذابیت اتریوم توانایی کاربران در ایجاد توکن های مخصوص خود برروی بلاکچین اتریوم است که می تواند مانند اتر ذخیره و انتقال یابد. قوانین حاکم بر توکن ها در قراردادهای هوشمند بیان شده است، که به توسعه دهندگان اجازه می دهد پارامترهای حاصی را درمورد رمزارزهای خود تعیین کنند. این موارد میتواند شامل چندین مورد برای صدور، نحوه صدور، قابل تقسیم بودن و قابلیت جابجایی هریک و … باشد. برجسته ترین استاندارد فنی که امکان ایجاد توکن در اتریوم را فراهم می کند ERC20 نامیده می شود به همین دلیل است که این توکن ها با علامت ERC20 شناخته می شوند مانند USDT ERC20 .

قابلیت توکن یک زمین بازی وسیع را برای نوآوران فراهم می کند تا آزمایش های کاربردی در انواع زمینه های فناوری را انجام دهند. از ساخت و صدور توکن های یکنواخت که بعنوان ارز درون برنامه ای استفاده می شوند، تا تولید موارد منحصر به فرد با پشتوانه ی دارایی های فیزیکی؛ انعطاف پذیری بسیاری وجود دارد. حتی ممکن است برخی از بهترین موارد برای ایجاد توکن هنوز شناخته شده نباشند.

شروع کار با اتریوم

چگونه می توان اتر خریداری کرد؟

امکان خریداری اتر با کارتهای بانکی وجود دارد؟

بله، امکان خرید اتر با کارتهای اعتباری وجو دارد. اگر حساب ارزی خارج از کشور داشته باشید میتوانید به راحتی از وبسایت بایننس خریداری کنید و اگر در ایران هستید می توانید با مراجعه به وبسایت هایی مانند ولکس، ارزجو و … به خرید اتر بپردازید.

برای این کار صرفا باید در وبسایت های ذکر شده حساب باز کرده و احراز هویت انجام دهید و همچنین یک کیف پول اتریوم نیز داشته باشید که بعدا آموزش خواهیم داد.

موارد استفاده اتریوم چیست؟

افراد می توانند از اتر بعنوان ارزدیجیتال و یا وثیقه استفاده کنند. بسیاری نیز همانند بیت کوین ترجیح می دهند آنرا ذخیره کنند تا در قیمت های بالاتر به فروش برسانند. با این وجود برخلاف بیت کوین بلاکچین اتریوم قابل برنامه نویسی است، بنابراین کارهای بیشتری می توانید با آن انجام دهید.

اگر اتر خود را از دست بدهیم چه خواهد شد؟

از آنجایی که هیچ بانک یا موسسه ای درگیر نیست، شما خودتان مسئول حفاظت از دارایی هایتان هستید. میتوانید کوین های خود را در صرافی ها یا کیف پول های نرم افزاری نگهداری کنید. البته باید گفت که درصورت استفاده از کیف پولهای نرم افزاری باید از آن کلمات کلیدی که به شما ارائه می دهد را ذخیره کنید وگرنه به کیف پول خود دسترسی نخواهید داشت.

آیا امکان بازگردانی معاملات اتریوم وجود دارد؟

به محض افزوده شدن داده ها به بلاکچین اتریوم، تقریبا تغییر و یا حذف آن غیرممکن است. این بدان معناست که وقتی معامله ای را انجام می دهید باید آدرس مقصد را چندین بار چک کنید تا اشتباهی پیش نیاید.

آیا معاملات اتریوم خصوصی هستند؟

خیر، تمامی معاملات اضافه شده به بلاکچین اتریوم بصورت عمومی قابل مشاهده می باشند. حتی اگر نام اصلی شما روی آدرس اتریوم نباشد، یک ناظر می تواند از طریق روشهای دیگر آن را به هویت شما متصل کند.

آیا امکان کسب درآمد با اتریوم وجود دارد؟

بله امکان کسب درآمد با آن وجو دارد. بسیاری از افراد آنرا نگهداری می کنند تا در قیمت های بالاتر به فروش برسانند و بسیاری دیگر نیز ترجیح می دهند آنرا در برابر سایر آلت کوین ها معامله کنند. هردوی استراتژی ها ریسک ها و خطرات خود را دارند.

برخی از سرمایه گذاران ممکن است فقط یک موقعیت بلندمدت در بیت کوین داشته باشند و هیچ دارایی دیجیتال دیگری را قبول نکنند. درمقابل برخی دیگر ممکن است اتریوم یا سایر آلت کوین ها را در سبد سهام خود قرار دهند یا درصد مشخصی از دارایی شان را روزانه معامله کنند. برای کسب درآمد در این بازار هیچ رویکرد مشخصی وجود ندارد و هر سرمایه گذار باید با بررسی های خود مناسبترین استراتژی را انتخاب کند.

چگونه می توان اتریوم خود را ذخیره کرد؟

گزینه های زیادی برای ذخیره اتریوم وجود دارد که هرکدام مزایا و معایب خاص خودشان را دارا میباشند. مانند هرمورد دیگری که شامل ریسک است.

بطور کلی راه حل های ذخیره سازی میتوانند حضوری و غیرحضوری باشند. راه حل حضوری این است که شما اتریوم های خود را به یک شخص ثالث (مانند صرافی) می سپارید. در این حالت برای انجام معاملات با استفاده از آن دارایی باید وارد سیستم آن شخص یا صرافی شوید.

راه حل غیرحضوری کاملا برعکس است. شما ضمن استفاده از کیف پول رمزارز خود، کنترل آن را نیز برعهده دارید. کیف پول ارزدیجیتال شما را مانند کیف پول فیزیکی نگه داری نمی کند بلکه کلیدهای رمزنگاری شده را در اختیار شما قرار می دهد تا با استفاده از آنها به دارایی های خود دسترسی داشته باشید. دوباره لازم به ذکر است که هنگام استفاده از کیف پول نرم افزاری حتما باید کلمات کلیدی را ذخیره کنید!!!

نحوه ذخیره سازی اتریوم در کیف پول

اگر قصد ذخیره سازی اتریوم در کیف پول را دارید دو گزینه پیش روی شماست :

کیف پول گرم و کیف پول سرد

کیف پول گرم :

کیف پولی که به هر طریقی به اینترنت متصل می شود کیف پول گرم نام دارد. بطور معمول یک نرم افزار تلفن همراه یا دسکتاپ است که به شما این امکان را می دهد تا موجودی های خود را بررسی کرده و آنها را ارسال و یا دریافت کنید. از آنجا که این کیف پول ها آنلاین می باشند همواره در معرض خطر حمله هستند اما برای استفاده روزمره نیز راحتترند. Trust wallet مثالی از کیف پول های موبایلی با کاربرد آسان است که از ارزهای بسیاری پشتیبانی می کند.

کیف پول سرد :

کیف پول سرد، کیف پولی ست که متصل به اینترنت نمی باشد پس می توان گفت خطر حمله کمتر است. در عین حال استفاده از چنین کیف پول هایی معمولا کمتر از استفاده از کیف پول های گرم است. نمونه هایی از کیف پول سرد می تواند شامل کیف پول سخت افزاری یا کاغذی باشد اما به عقیده ی بسیاری استفاده از کیف پولهای کاغذی دیگر منسوخ شده است.

نماد و لوگوی اتریوم چیست؟

ویتالیک بوترین اولین نمونه اتریوم را طراحی کرد که حاصل جمع دو نماد Σ (سیگما) است . طرح نهایی لوگو (براساس این نشان) از شکلی لوزی به نام هشت ضلعی ساخته شده است که توسط چهار مثلث احاطه گردیده. مشابه سایر ارزها داشتن یک نماد استاندارد برای اتر مفید است تا برنامه ها و وبسایتها به راحتی مقادیر اتر را نمایش دهند.

مقیاس پذیری اتریوم و آینده ی آن :

مقیاس پذیری چیست ؟

اگر ساده بگوییم، اصطلاح مقیاس پذیری اندازه گیری توانایی یک سیستم برای رشد است. بعنوان مثال در محاسبات، یک شبکه یا سرور را می توان مقیاس بندی کرد تا تقاضای بیشتری را از طریق روشهای مختلف کنترل کند.

در دنیای ارزهای دیجیتال مقیاس پذیری به این معنیست که بلاکچین چقدر می تواند رشد کند تا کاربران بیشتری را در خود جای دهد. کاربر بیشتر به معنای این است که عملیات و معاملات بیشتری انجام می گیرند و رقابت بر سر گنجانده شدن در بلاکچین بالا می رود.

چرا اتریوم نیاز به مقیاس بندی دارد؟

طرفداران اتریوم معتقدند که نسخه ی بعدی اینترنت برروی سیستم عامل ساخته خواهد شد. به اصطلاح نسخه سوم وب (Web 3.0) یک توپولوژی غیرمتمرکز را ایجاد می کند که با حذف واسطه، تمرکز بر حریم خصوصی و تغییر به سمت مالکیت واقعی داده های شخصی، مشخص می شود. این تکنولوژی با استفاده از محاسبات توزیع شده در قالب قراردادهای هوشمند و پروتکل های ذخیره سازی/ارتباطی توزیع شده ساخته می شود.

گرچه برای دستیابی به این هدف، اتریوم باید تعداد معاملات را که می تواند پردازش کند، بدون آسیب رساندن به تمرکز زدایی شبکه افزایش دهد. درحال حاضر اتریوم با محدود کردن اندازه بلاک همانند بیت کوین، حجم معاملات را محدود نمی کند. درعوض یک محدودیت گس بلاک وجود دارد که فقط مقدار مشخصی گس می تواند در یک بلاک جا گیرد.

بعنوان مثال اگر محدودیت gwei 100000 گیگابایتی داشته باشیم و بخواهیم ده معامله با محدودیت gwei 10000 گیگابایتی در آن بگنجانیم، جواب می دهد. همینطور دو معامله ۵۰٫۰۰۰ گیگابایتی. هر معامله دیگری در کنار این معاملات ارسال شود باید منتظر بلاک بعدی باشد.

این مورد برای سیستمی که همه از آن استفاده می کنند ایده آل نیست. اگر تراکنش های معلق بیش از فضای موجود در یک بلاک وجود داشته باشد، به زودی با یک پرونده ی عقب مانده مواجه خواهد شد. قیمت گس افزایش خواهد یافت و کاربران باید برای درج معاملات خود هزینه ای بیشتر از سایر افراد پرداخت کنند .بسته به میزان شلوغ بودن شبکه عملیات برای موارد خاص ممکن است بسیار پرهزینه باشد.

افزایش محبوبیت CryptoKitties نمونه ای عالی از محدودیت های اتریوم در این زمینه بود. در سال ۲۰۱۷ بازی ای مبتنی بر اتریوم بسیاری از کاربران را وادار به انجام معاملات برای مشارکت در تولید گربه های دیجیتال(که بعنوان نشانه های غیرقابل استفاده هستند) کرد. این بازی آنقدر محبوب شد که معاملات سربه فلک کشید و منجر به ازدحام شدید شبکه برای مدتی شد.

سه گانه مقیاس پذیری بلاکچین :

بنظر می رسد که صرفا بالابردن حد گس بلاک می تواند همه مشکلات مقیاس پذیری را کاهش دهد. هرچه سقف بالاتر باشد، معاملات بیشتری می توانند در یک بازه زمانی مشخص پردازش شوند. درست است؟!

متاسفانه، بدون از بین بردن خصوصیات اصلی اتریوم، این کار امکان پذیر نیست. ویتالیک بوترین برای سه گانه ی بلاکچین را برای توضیح توازن ظریفی که بلاکچین باید ایجاد کند، پیشنهاد داد.

با انتخاب دو مورد از سه ویژگی فوق، ویژگی سوم از بین خواهد رفت. زنجیره های بلاکی مانند اتریوم  و بیت کوین امنیت و تمرکز زدایی را در اولویت قرار داده اند. الگوریتم اجماع آنها امنیت شبکه هایشان را که از هزاران گره تشکیل شده اند تضمین می کنند، اما این امر منجر به مقیاس پذیری ضعیف می شود. بخاطر ازدیاد گره هایی که تراکنش هارا دریافت و تایید می کنند، سیستم بسیار کندتر از گزینه های متمرکز خواهد بود.

در سناریویی دیگر می توان با محدود کردن گس بلاک دسترسی شبکه به امنیت و مقیاس پذیری را حل و فصل کرد اما به همان اندازه غیرمتمرکز نخواهد بود.

به دلیل اینکه انجام معاملات بیشتر در یک بلاک منجر به ایجاد بلاک های بزرگتر می شود؛ هنوز هم گره های موجود در شبکه باید آنها را بارگیری و منتشر کنند و این فرایند در سخت افزار بسیار پیچیده و فشرده می باشد. وقتی محدودیت گس بلاک افزایش یابد، اعتبار، ذخیره و پخش بلاک برای گره ها دشوارتر می شود.

در نتیجه شما انتظار دارید که گره هایی که قادر به ادامه کار نیستند، شبکه را رها کنند. با ادامه این روش، فقط بخشی از گره های قدرتمند قادر به مشارکت هستند که منجر به تمرکز بیشتر می شود. ممکن است در نهایت به زنجیره بلاکی ایمن و قابل توسعه برسید، اما غیرمتمرکز نخواهد بود.

سرانجام، می توان زنجیره بلاکی را متمرکز بر تمرکز زدایی و مقیاس پذیری تصور کرد. برای افزایش سرعت و غیرمتمرکز بودن، باید الگوریتم اجماع مورد بررسی قرار گیرد که منجر به ضعف امنیت خواهد شد بعبارت دیگر امنیت فدای سرعت.

اتریوم چندین معامله را می تواند پردازش کند؟

در سالهای اخیر اتریوم به ندرت از ده تراکنش در ثانیه (TPS) فراتر رفته است. برای سکویی که قصد دارد به رایانه جهانی تبدیل شود، این تعداد بسیار کم است.

راه حل مقیاس گذاری مدت ها بخشی از نقشه راه اتریوم بوده است. پلاسما یکی از نمونه های حل شده ی مقیاس گذاری است. این هدف برای افزایش کارایی اتریوم است اما این روش ممکن است در سایر شبکه های بلاکچین نیز اعمال شود.

اتریوم ۲ چیست؟

با وجود تمام پتانسیل ها، اتریوم در حال حاضر محدودیت های قابل توجهی دارد. قبلا درمورد مقیاس پذیری صحبت نمودیم، بطور خلاصه اگر اتریوم قصد دارد ستون فقرات سیستم جدید مالی باشد؛ باید توانایی پردازش تراکنش های بیشتری در ثانیه را داشته باشد. با توجه به ماهیت توزیع شده ی شبکه، این مشکل غیرقابل حل بنظر می آید و توسعه دهندگان اتریوم سالهاست درمورد آن فکر می کنند.

برای غیرمتمرکز نگه داشتن شبکه، محدودیت هایی باید اعمال شوند. هرچه الزامات کار با یک گره بیشتر باشد، تعداد شرکت کنندگان کمتری وجود خواهد داشت و شبکه متمرکز تر خواهد شد. بنابراین افزایش تعداد تراکنش هایی که اتریوم میتواند پردازش کند، می تواند تهدیدی برای یکپارچگی سیستم باشد زیرا بار گره هارا نیز افزایش می دهد.

انتقاد دیگر از اتریوم این است که به طرز باورنکردنی منابع زیادی مصرف می کند. برای پیوستن موفقیت آمیز بلاک به بلاکچین آنها باید استخراج شوند. اگرچه برای ایجاد یک بلاک با این روش ماینرها باید محاسباتی انجام دهند که مقادیر زیادی برق مصرف می کند.

برای رفع محدودیت های فوق یک سری بروزرسانی هایی انجام گرفته که در مجموع با نام اتریوم ۲ شناخته می شوند. پس از راه اندازی کامل اتریوم ۲ انتظار بهبود عملکرد شبکه را داریم.

خرد کردن (sharding) اتریوم چیست؟

همانطور که در بالا ذکر شد، هر گره یک نسخه از کل بلاکچین را ذخیره می کند. هرزمان که تمدید شود، هریک از گره ها باید به روز شوند، که پهنای باند و حافظه ی بسیاری را مصرف میکند.

با استفاده از روشی به نام sharding  یا خرد کردن، دیگر ممکن است که این کار لازم نباشد. این نام به روند تقسیم شبکه به زیرمجموعه گره ها اشاره دارد. هریک از خرد ها ریزمعاملات و قراردادهای خاص خود را پردازش می کنند، اما با این وجود می توانند در صورت لزوم با شبکه گسترده تری ارتباط برقرار کنند. همانطور که هر خرد به طور مستقل اعتبارسنجی میشود، دیگر نیازی به ذخیره اطلاعات از سایر خرد ها نیست.

خرد کردن یکی از پیچیده ترین رویکردهای مقیاس گذاری ست، که برای طراحی و اجرای آن به کار زیادی احتیاج است. با این حال اگر با موفقیت اجرا شود یکی از موثرترین موارد نیز خواهد بود که ظرفیت تولید شبکه را با توجه به سفارشات افزایش می دهد.

اتریوم پلاسما چیست؟

اتریوم پلاسما همان چیزی ست که ما آنرا یک راه حل مقیاس پذیر خارج از زنجیره می نامیم یعنی هدف آن افزایش کارایی معاملات با فشردن معاملات بلاکچین است. از این نظر شباهت هایی با شبکه های جانبی و کانالهای پرداخت دارد.

با استفاده از پلاسما زنجیره های ثانویه در زنجیره اصلی اتریوم لنگر می اندازد اما ارتباطات را به حداقل می رسانند. آنها کمابیش مستقل عمل می کنند، اگرچه کاربران هنوز برای اختلافات یا تکمیل فعالیت های خود در زنجیره های ثانویه به زنجیره اصلی اعتماد می کنند.

کاهش میزان داده هایی که گره ها باید ذخیره کنند، برای مقیاس گذاری موفقیت آمیز اتریوم حیاتی ست. رویکرد پلاسما به توسعه دهندگان اجازه می دهد تا عملکرد زنجیره های “کودک” خود را در یک قرارداد هوشمند روی زنجیره اصلی ترسیم کنند. سپس آنها آزادند که برنامه هایی را با اطلاعات یا فرایند هایی ایجاد کنند که ذخیره یا اجرای آن در زنجیره ی اصلی بسیار گران است.

جمع آوری اتریوم چیست؟

جمع آوری نیز موردی مشابه پلاسماست، به این معنا که هدف آنها مقیاس گذاری اتریوم با انتقال معاملات از بلاکچین اصلی ست. پس نحوه کار آن چگونه است؟

یک قرارداد واحد در زنجیره ی اصلی، کلیه ی وجوه موجود در زنجیره ثانویه و اثبات رمزنگاری و وضعیت فعلی این زنجیره را نگه می دارد. اپراتورهای این زنجیره ثانویه، که در قرارداد شبکه اصلی اوراق قرضه می گذارند، باید اطمینان حاصل کنند که فقط انتقال های معتبر به قرارداد شبکه اصلی متعهد هستند. ایده این است که ، چون این حالت خارج از زنجیره حفظ می شود، نیازی به ذخیره داده ها در بلاکچین نیست. متمایز کننده ی اصلی این روش با پلاسما در نحوه ارسال معاملات به زنجیره اصلی ست. با استفاده از یک نوع معامله خاص، تعداد زیادی از معاملات را می توان در یک بلاک ویژه به نام بلاک Roll up جمع کرد.

دو نوع جمع آوری وجود دارد : Optimistic  و ZK Rollup. هردو صحت انتقال حالت را به طرق مختلف تضمین می کنند.

ZK Rollups معاملات را با استفاده از یک روش تایید رمزنگاری به نام اثبات دانش صفر ارسال می کند. بطور دقیق تر، رویکرد zk-SNARK نامیده میشود. ما در این مطلب به جزئیات نحوه کار آن نمی پردازیم، اما در نحوه استفاده از آن برای جمع آوری اطلاعات وجود دارد. روشی ست که احزاب مختلف می توانند به یکدیگر ثابت کنند که اطلاعات خاصی دارند بدون اینکه ماهیت اطلاعات فاش شود.

در ZK Rollups نحوه انتقال حالت است که بعنوان اطلاعات به زنجیره اصلی ارسال می شود. یک مزیت بزرگی که دارد این است که فرایند انتقال اطلاعات بلافاصله اتفاق می افتد و عملا هیچ فرصتی برای ارسال پرونده های خراب وجود ندارد.

اثبات سهام یا POS  در اتریوم چیست؟

اثبات سهام یک روش جایگزین برای اثبات کار جهت اعتبارسنجی بلاک هاست. در سیستم اثبات سهام بلاک ها استخراج می شوند.

 

 

 

 

 

اتریوم چیست؟

اتریوم چیست؟

مبانی اتریوم :

 

اتریوم چیست ؟

اتریوم یک پلتفرم محاسباتی غیرمتمرکز است، می توانید آنرا یک لپ تاپ یا کامپیوتر شخصی در نظر بگیرید اما در یک دستگاه اجرا نمی شود. درعوض، همزمان با هزاران ماشین در سراسر جهان کار می کند؛ به این معنی که هیچ مالکی ندارد.

اتریوم هم مانند بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال به شما امکان انتقال پول دیجیتال را می دهد. با این حال قابلیت اتریوم بیشتر از این موارد است بعنوان مثال شما میتوانید سورس کدی بر بستر آن بنویسید و از طریق آن با برنامه های دیگر کاربران که آنهم بر بستر اتریوم هست تعامل داشته باشید. از آنجایی که اتریوم بسیار منعطف است می توان انواع برنامه های پیچیده را برروی آن راه اندازی کرد.

به زبان ساده، هدف اصلی اتریوم این است که توسعه دهندگان نرم افزار بتوانند نرم افزارهایی توسعه دهند که بجای پردازش برروی یک سرور متمرکز، از طریق یک شبکه ی توزیع شده اجرا شود و این بدان معناست که از نظر تئوری چنین برنامه هایی نمی توانند خاموش یا سانسور شوند.

چه تفاوتی بین اتریوم و اتر(ETH) وجود دارد؟

پاسخ به این سوال ممکن است کمی گیج کننده بنظر بیاید اما توضیح آن این است که واحدهایی که در اتریوم استفاده می شوند Ethereum یا Ethereums نامیده نمی شوند. اتریوم یک بستر و یک پروتکل است ، اما واحد پولی آن بعنوان مختصر اتر(ETH) نامیده می شود.

ارزش اتریوم چگونه تعیین می شود؟

تا به اینجا این ایده را که اتریوم میتواند نرم افزارها را از طریق یک سیستم توزیع شده اجرا کند، بررسی کردیم. به این ترتیب افراد یا نرم افزارهای خارج از شبکه نمی توانند برنامه ها را دستکاری کنند. چنین نرم افزارهایی به پایگاه داده ی اتریوم(یعنی بلاکچین) اضافه می شوند و میتوان طوری آنها را برنامه نویسی کرد که کد اصلی ویرایش نشود و قابل تغییر نباشد. علاوه بر این، پایگاه داده ی بلاکچین برای همه قابل مشاهده است و کاربران براحتی می توانند آنرا در مقاطع مختلف بررسی کنند.

این بدان معنیست که هرکسی در هرمکانی که باشد توانایی این را دارد که برنامه هایی بسازد که نمیتوانند آفلاین شوند.  جالبتر اینکه، چنین برنامه هایی می توانند شرایطی را برای نحوه انتقال اتر تعیین کنند؛ اصطلاحا به چنین برنامه هایی قراردادهای هوشمند گفته می شود. دراکثر موارد می توان آنها را بدون دخالت افراد یا برنامه نویسی اختصاصی تنظیم کرد.

باید گفت که ایده ی “پول قابل برنامه ریزی” کاربران، توسعه دهندگان و مشاغل را در سراسر دنیا مجذوب خود کرده است.

بلاکچین چیست؟

بلاکچین در قلب اتریوم نهفته است، بلاکچین نوعی پایگاه داده ای ست که اطلاعات استفاده شده توسط پروتکل را در خود نگه می دارد. اگر مقاله قبلی مان با عنوان بیت کوین چیست؟ را خوانده باشید اطلاعات کافی درمورد نحوه کار بلاکچین خواهید داشت. بلاکچین اتریوم مشابه بیت کوین است ، اگرچه داده های ذخیره شده و نحوه ذخیره آن متفاوت است.

بلاکچین اتریوم را می توان بعنوان کتابی درنظر گرفت که مرتبا به آن صفحات تازه ای اضافه می شود. هرصفحه یک بلاک نامیده می شود، و با اطلاعات مربوط به معاملات پر شده است. وقتی قصد اضافه کردن یک صفحه جدید را داریم باید یک مقدار ویژه را در بالای صفحه قرار دهیم. این مقدار به هرکسی اجازه می دهد که ببیند صفحه جدید دقیقا بعد از صفحه قبلی اضافه شده و بصورت تصادفی درون کتاب قرار نگرفته است.

درواقع کمی شبیه به شماره گذاری صفحات است که به صفحه قبلی مراجعه می کند. با مشاهده صفحه جدید می توان با اطمینان گفت که از صفحه قبلی پیروی می کند. برای این کار از فرایندی بنام هش کردن استفاده می کنیم.

هشینگ بخشی از داده ها را می گیرد(هر آنچه در صفحه ماست)، و یک شناسه منحصر به فرد را برمی گرداند. شانس اینکه دو قطعه با هش یکسان به ما برگردانده شود بسیار کم است.  این فرایند نیز یکطرفه است : شما براحتی می توانید هش را محاسبه کنید، اما برای بدست آوردن اطلاعات مورد استفاده برای ایجاد آن ؛ غیرممکن است بتوانید هش را معکوس کنید.

اکنون، مکانیزمی در دست داریم که میتوانیم صفحات خود را به ترتیب صحیح به یکدیگر پیوند بدهیم. هرگونه تلاش برای تغییر ترتیب یا حذف صفحات به وضوح نشان می دهد که در کتاب دستکاری شده است.

اتریوم و بیت کوین تفاوتشان در چیست؟

بیت کوین برای ایجاد یک سیستم نقدی دیجیتال جهانی به فناوری بلاکچین و انگیزه های مالی متکی است و تاکنون چندین نوآوری اساسی ارائه داده که امکان هماهنگی کاربران در سراسر جهان را بدون نیاز به یک تشکیلات مرکزی فراهم می کند. هریک از کاربران با اجرای کلاینت بیت کوین در رایانه شان این امکان را دارند تا در یک محیط غیرمتمرکز به تبادلات مالی بپردازند.

از بیت کوین غالبا بعنوان بلاکچین نسل اول یاد می شود. این سیستم پیچیدگی خاص خود را داراست و این یک نقطه قوت درمورد امنیت است. برای اولویت بندی امنیت در لایه های پایینی خود آنچنان انعطاف پذیر نیست. درواقع قراردادهای هوشمند در بیت کوین می توان گفت وجود ندارند و برنامه های خارج از شبکه معاملاتی توسط بیت کوین پذیرفته نمی شوند.

برعکس، بلاکچین نسل دوم توانایی بیشتری دارد. علاوه بر معاملات مالی، این سیستم عامل ها درجات بالاتری از برنامه نویسی را امکان پذیر می کنند. اتریوم آزادی بیشتری را در اختیار توسعه دهندگان قرار می دهد تا خودشان بتوانند برنامه های غیرمتمرکز یا اصلاحا dApps را ایجاد کرده و منتشر کنند.

اتریوم اولین موج از بلاکچین های نسل دوم بود و برجسته ترین آنها نیز باقی مانده است. شباهت هایی نیز به بیت کوین دارد و می تواند عملکردی مشابه آنرا انجام دهد. اما پس از بررسی عمیق تر متوجه می شوید که این دو بسیار متفاوت هستند و هرکدام مزایای خاص خود را به نسبت دیگری دارد.

نحوه کار اتریوم چگونه است؟

میتوان اتریوم را یک ماشین حالت دانست. تماما به این معنی ست که در هرزمان مشخص شما از تمامی مانده حسابها و قراردادهای هوشمند عکس دارید. اقدامات خاصی باعث بروزرسانی حالت می شود به این معنی که همه گره ها عکس های خود را بروز می کنند تا تغییر را منعکس نمایند.

قراردادهای هوشمندی که در اتریوم اجرا می شوند توسط معاملات (اعم از کاربران یا سایر قراردادها) منعقد می شوند. وقتی کاربری معامله ای را به یک قرارداد ارسال می کند، هر گره موجود در شبکه کد قرارداد را اجرا و خروجی را ذخیره میکند. این کار با استفاده از ماشین مجازی اتریوم (EVM) انجام میگیرد که قراردادهای هوشمند را به دستورالعملهای رایانه تبدیل میکند.

برای بروزرسانی وضعیت، مکانیزم ویژه ای به نام استخراج (در حال حاضر) استفاده می شود. استخراج با الگوریتم اثبات کار انجام میگیرد دقیقا مانند بیت کوین.

قرارداد هوشمند چیست؟

یک قرارداد هوشمند صرفا یک کد است، این کد نه هوشمند است و نه به معنای سنتی یک قرارداد می باشد. اما آنرا هوشمند می نامیم زیرا در برخی شرایط میتواند خود به خود اجرا شود و از این رو می توان آنرا یک قرارداد دانست که توافق نامه های طرفین را اجرا می کند.

این ایده را می توان متعلق به اواخر دهه ۱۹۹۰ دانست که یک دانشمند کامپیوتر به نام نیک سابو آنرا ارئه داد. وی برای توضیح بیشتر این مفهوم از مثال ماشین فروش استفاده کرد و بیان داشت که می توان از آن به عنوان پیش درآمدی برای قراردادهای هوشمند نام برد. نحوه کار ماشین فروش هم اینگونه است که کاربر سکه ای را وارد می کند و درعوض، دستگاه محصول مورد نظر خود را توزیع می کند.

قرارداد هوشمند این عمل را در یک محیط دیجیتال انجام می دهد. شما می توانید در کدی که نوشتید موارد ساده مانند چاپ پیام “سلام” را مشخص کنید تا وقتی ۲ اتر به این قرارداد ارسال شد آنرا برای شما چاپ کند.

در اتریوم، توسعه دهنده مواردی که باید انجام شود را تبدیل به کد می کند تا توسط EVM خوانده شود. سپس آنها را با ارسال به ادرس خاصی که قرارداد را ثبت می کند، منتشر می نماید. در این مرحله هرکسی میتواند از آن قرارداد استفاده کند و قرارداد حذف شدنی نیست؛ مگر اینکه توسط نویسنده هنگام نوشتن آن شرایط خاصی مشخص شده باشد.

اکنون قرارداد دارای یک ادرس میباشد. برای تعامل با آن فقط باید ۲ اتر به آن ارسال شود. این کد قرارداد را فعال می نماید و تمام رایانه های موجود در شبکه آنرا اجرا می کنند و مشاهده خواهند کرد که پرداخت انجام شده و خروجی ذخیره میشود : سلام!

موارد فوق شاید یکی از اساسی ترین نمونه کارهایی باشد که میتوان با اتریوم انجام داد. برنامه های پیچیده تری نیز که چندین قرارداد را بهم متصل می کنند هم ساخته شده اند.

اتریوم ساخته ی کیست؟

در سال ۲۰۰۸ یک برنامه نویس ناشناخته ( یا گروهی از برنامه نویسان) وایت پیپر بیت کوین را با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو منتشر کرد. این کار باعث تغییر دائمی چشم انداز پول دیجیتال شد. چند سال بعد یک برنامه نویس جوان به نام ویتالیک بوترین راهی برای پیشبرد این ایده و کاربرد آن در همه جا درنظر گرفت و این مفهوم سرانجام به اتریوم تبدیل شد.

اتریوم در سال ۲۰۱۳ توسط بوترین در پستی وبلاگی با عنوان اتریوم:راه حلی نهایی برای قراردادهای هوشمند و برنامه های غیرمتمرکز  ارائه شد. وی در پست خود ایده ای برای بلاکچین کامل تورینگ توصیف کرد ” یک کامپیوتر غیرمتمرکز که با صرف وقت و منابع کافی، می تواند هربرنامه ای را اجرا کند.”

با گذشت زمان معلوم شد که انواع برنامه هایی که میتوانند در بلاکچین مستقر و منتشر شوند توسط تصورات برنامه نویسان محدود شده اند. اتریوم قصد دارد دریابد که آیا فناوری بلاکچین خارج از محدودیت های طراحی شده توسط بیت کوین استفاده معتبری دارد یا خیر ؟!

نحوه توزیع اتر چگونه بود؟

اتریوم در سال ۲۰۱۵ با عرضه اولیه ۷۲ میلیون اتر راه اندازی شد. بیش از ۵۰ میلیون واحد از این توکن ها در فروش عمومی توکن با نام پیشنهاد اولیه ی سکه (ICO) توزیع شده است، جایی که کسانی که میخواهند این توکن ها را دریافت کنند در ازای بیت کوین یا ارز فیات آنرا خریداری می کنند.

مفهوم DAO و اتریوم کلاسیک چیست؟

با استفاده از اتریوم، روشهای کاملا جدیدی برای همکاری آزاد از طریق اینترنت امکان پذیر شد. بعنوان مثال DAOها(سازمانهای خودمختار غیرمتمرکز)را در نظر بگیرید، که نهادهایی هستند که با کد رایانه ای اداره می شوند، شبیه به یک برنامه ی رایانه ای.

یکی از اولین و بلندپروازانه ترین تلاشها برای چنین سازمانی DAO بود. DAO توانست از قراردادهای هوشمند پیچیده ای که در اتریوم قراردارند تشکیل شود و بعنوان یک صندوق سرمایه گذاری مستقل عمل کند. توکن های DAO در یک ICO توزیع شدند و به همراه دادن حق رای، سهام دارایی را نیز به دارندگان توکن عرضه کردند.

مدتی بعد از راه اندازی DAO هکرها با استفاده از یک باگ که شبکه ی آنرا آسیب پذیر کرده بود، توانستند حدود یک سوم از بودجه DAO  را به سرقت ببرند. لازم به یادآوری ست که در آن زمان، ۱۴% از کل منابع اتر در DAO قفل شده بود. این اتفاق یک عامل ویرانگر برای شبکه ی تازه کار اتریوم بود.

مدتی پس از آن بلاکچین اتریوم توسط یک هاردفورک به دو بلاک تقسیم شد و در یکی از آنها معاملات تقلبی و مخرب برای بازگرداندن وجوه سرقتی معکوس شدند – این زنجیره همان چیزی ست که اکنون با عنوان بلاکچین اتریوم شناخته می شود.- بلاک اصلی که در آن معاملات معکوس نشدند و تغییرناپذیری آن حفظ شد اکنون با عنوان اتریوم کلاسیک شناخته می شود.

از این رویداد به عنوان یادآوری خطرات این فناوری و اینکه چگونه می توان کد مستقل با ثروت زیاد را بعنوان نتیجه ی معکوس ارائه داد، یاد می شود؛ همچنین یک نمونه جالب از چگونگی تصمیم گیری جمعی در یک محیط باز می که تواند چالش های مهمی ایجاد کند را ارائه می دهد. با وجود نادیده گرفتن نقاط ضعف امنیتی، DAO کاملا پتانسیل قرارداد های هوشمند را در زمینه ی امکان همکاری بدون اعتماد در سطحی به وسعت اینترنت را نشان داد.

نحوه ایجاد اتر جدید چگونه است ؟

قبلا بطور خلاصه به بحث ماین پرداخته ایم. اگر با بیت کوین آشنا باشید، می دانید که فرایند استخراج برای امنیت و بروزرسانی بلاکچین ضروری ست. در اتریوم نیز، همین اصل وجود دارد : برای پاداش دادن به کاربران ماینر (که هزینه ی بالایی دارد) پروتکل به آنها اتر می دهد.

این مقاله ادامه دارد ….