اتریوم ۲٫۰ چیست و چرا مهم است؟

اتریوم ۲٫۰ یک بروزرسانی طولانی مدت در شبکه اتریوم (ETH) است که نوید بهبود چشمگیر عملکرد و تجربه کلی شبکه را می‌دهد. بعضی از آخرین بروزرسانی ها شامل تغییرات درصد کل سهام (PoS)، سهام، و زنجیره‌های جداسازی شده (split chains)، و یک بلاکچین جدید در مرکز به نام زنجیره بیکن می‌باشد.

پیش‌ بینی می‌شود همه اینها و سایر موارد با برنامه ریزی دقیق یک نقشه راه قدم به قدر را طی خواهند کرد. اما این فقط نوک کوه یخ است. با توجه به اینکه اتریوم یکی از محبوب ترین رمزارزها در کره زمین است، در این مقاله به جزئیات مهمی درباره اینکه اتریوم ۲٫۰ واقعاً چیست و به طور کلی چه تأثیری بر رمزگذاری بیتکوین دارد، اشاره خواهیم کرد.


مقدمه (همه چیز درمورد اتریوم ۲٫۰)


از زمان انتشار اتریوم، توسعه فناوری‌های جدید  situs slot gacor در قالب اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (Dapps) و سایر بلاکچین‌ها بسیار پیشرفت کرده است. مهمتر از همه، اکثر این فناوری‌ها در بستر شبکه اتریوم ایجاد شده است.
برخی از بزرگترین نوآوری‌های مالی غیرمتمرکز (DeFi) در نظر بگیرید، بخش قابل توجهی از آنها در بستر اتریوم در حال اجرا هستند.
متأسفانه، مسائل مربوط به مقیاس پذیری شروع به ظهور کردند.
با افزایش تعداد تراکنش‌ها در شبکه اتریوم، کارمزد انجام این تراکنش‌ها نیز افزایش می‌یابد (کارمزد تراکنش‌ها به صورت گس Gas محاسبه و پرداخت می‌شود).
اگر قرار است اتریوم بستری باشد که نسل Slot Bonus New Member 100  بعدی اینترنت را هدایت میکند، اقتصاد باید به سمت منطقی بودن پیش برود. در غیر این صورت، استفاده از اتریوم غیرممکن می‌شود. اینجاست که اتریوم ۲٫۰ وارد عمل می‌شود.
بروزرسانی‌های پیشنهادی اتریوم ۲٫۰ به شبکه اتریوم قرار است در درجه اول مسئله مقیاس پذیری را حل کند.
این بروزرسانی‌ها و پیشرفت‌ها با نسخه موجود اتریوم تضاد خواهد داشت که همه آنها از طریق یک نقشه راه دارای برنامه ریزی دقیق رسماً معرفی و عرضه خواهند شد.




اتریوم ۲٫۰ چیست؟


اتریوم ۲٫۰ (با نام مستعار Eth2 یا آرامش) بروزرسانی به شبکه اتریوم است که مدت ها مورد انتظار بوده و به غیر از بقیه اهدافش بهبود مقیاس پذیری شبکه یکی از اصلی‌ترین آنهاست. از طریق اجرای چندین ارتقاء و بروزرسانی به شبکه اتریوم،  pragmatic play سرعت، کارایی، و مقیاس پذیری باید بدون آسیب رساندن به امنیت و تمرکززدایی بهبود یابد. این نسخه از اتریوم همیشه در معرض توجه قرار داشته است اما راه‌ اندازی و عرضه آن چند سال طول کشید.
دلیل اصلی این امر این است که مقیاس پذیری بلاکچین به روشی امن و غیرمتمرکز یک کار چالش برانگیز است. خوشبختانه، اتریوم ۲٫۰ قصد دارد این مسئله را از طریق پیاده سازی برخی از ویژگی‌های بسیار مهم حل کند.
این ویژگی‌های جدید چندین تفاوت اساسی بین اتریومی که ما میشناسیم و اتریومی که انتظار آن را داریم، ایجاد می‌کند.

 

تفاوت بین اتریوم و اتریوم ۲٫۰


بزرگترین اختلاف ها بین اتریوم و اتریوم ۲٫۰ شامل استفاده از مکانیزم اجماع اثبات سهام (PoS)، زنجیره های شارد، و زنجیر بیکن می‌باشد.
بیایید هر کدام از این تفاوت ها را با جزئیات بیشتری توضیح دهیم.




اثبات سهام (PoS)


اثبات کار (PoW) روشی است که اتریوم (و بسیاری از بلاکچین های دیگر) بوسیله آن با پاداش دهی به ماینرها برای ایجاد و تأیید بلاک های بلاکچین شبکه را امن و آپدیت نگه می‌دارند.
متأسفانه، اثبات کار (PoW) مقیاس پذیر نیست زیرا با رشد بلاکچین به مقدار بیشتری قدرت محاسباتی نیاز دارد.
اثبات سهام (PoS) با جایگزینی قدرت محاسباتی با تقلب در قمار (skin in the game) این مسئله را حل می‌کند. این بدان معناست که شما می‌توانید با حداقل ۳۲ اتریوم ETH می‌توانید استیک کنید و به یک ولیدیتور یا تأیید کننده (validator) تبدیل شوید و با تأیید تراکنش‌ها حقوق دریافت کنید.




شاردینگ (Sharding)


هر کسی که قصد دسترسی به شبکه اتریوم را دارد باید این کار را از طریق یک گره (نود) انجام دهد. یک گره یک نسخه کپی از کل شبکه را در خود ذخیره می‌کند و این بدین معنی است که گره باید از زمان آغاز فعالیت اتریوم هر تراکنش را به صورت تکی دانلود، محاسبه، ذخیره، و پردازش کند.
در حالی که شما به عنوان یک کاربر مجبور نیستید لزوماً برای انجام تراکنشی گره‌ای را اجرا کنید، این امر سرعت را تا حدودی کند خواهد کرد.

زنجیره‌های شارد درست مثل بلاکچین‌های دیگر هستند، با این تفاوت که این نوع زنجیره‌ها فقط شامل زیرمجموعه‌های خاص یک بلاکچین کامل می‌باشند.
این به گره‌ها کمک می‌کند تا فقط یک اسلایس (قطعه)، یا شارد مربوط به شبکه اتریوم را اداره کنند. این می‌تواند توان عملیاتی تراکنش و ظرفیت کلی اتریوم را افزایش دهد.



زنجیره بیکن یا بیکن چین (Beacon Chain)


چون زنجیره‌های شارد نسبت به هم به صورت موازی کار می‌کنند باید اطمینان حاصل شود که همه آنها در هماهنگی و همزمانی با یکدیگر هستند. خب، زنجیره بیکن (beacon chain) با ارائه اجماع برای تمام زنجیره‌های شارد موازی، این هماهنگی و همزمانی را ایجاد می‌کند.
زنجیره بیکن یک بلاکچین کاملاً جدید است که نقش اساسی در اتریوم ۲٫۰ بازی می‌کند. بدون آن اشتراک اطلاعات بین شاردها امکانپذیر نخواهد بود و مقیاس پذیری وجود نخواهد داشت. به همین دلیل، گفته شده این اولین ویژگی است که به اتریوم ۲٫۰ اضافه شد.

نقشه راه اتریوم ۲٫۰


عرضه اتریوم ۲٫۰ در یکبار انجام نخواهد شد. در عوض، اتریوم ۲٫۰ در سه مرحله منتشر خواهد شد، هر یک از این مراحل ویژگی‌های مجزا و متفاوتی را به جامعه کریپتوکارنسی معرفی خواهند کرد تا از موفقیت اتریوم ۲٫۰ اطمینان حاصل شود.


فاز ۰


فاز اول یا فاز ۰ به انتشار زنجیره بیکن اختصاص داده خواهد شد زیرا زنجیره بیکن در کارآمدی و عملکرد زنجیره‌های شارد مهم است. زنجیره‌های شارد همین الان وجود نخواهند داشت اما زنجیره بیکن از طریق یک قرارداد سپرده یک طرفه شروع به پذیرش ولیدیتورها یا اعتبارسنج‌ها (به عنوان مثال استیک کننده ها) خواهد کرد.
لازم به ذکر است تمامی ولیدیتورهای ثبتنام شده که اتریوم های خود را استیک می‌کنند تا زمانی که زنجیره‌های شارد به طور کامل اجرا نشوند نمی‌توانند اتریوم های استیک شده را آزاد کنند.
این بدان معناست که اتریوم ولیدیتورها تا شروع مرحله بعدی قفل خواهد شد.
قرارداد سپرده اتریوم ۲٫۰ به حداقل مقدار موردنیاز ۵۲۴,۲۸۸ اتریوم رسید و برای راه‌ اندازی آماده شد. فاز ۰ در اول دسامبر ۲۰۲۰ شروع شد.


فاز ۱-۱٫۵


مرحله بعدی در واقع ترکیبی از دو فاز است: فاز ۱ و فاز ۱٫۵٫ فاز ۱ زنجیره‌های شارد را معرفی خواهد کرد که به ولیدیتورها امکان ایجاد بلاک در بستر بلاکچین از طریق اثبات سهام (PoS) را خواهد داد. در فاز ۱٫۵، مین نت اتریوم (شبکه اصلی اتریوم) رسماً زنجیره‌های شارد معرفی خواهد کرد و از اثبات کار (PoW) به اثبات سهام (PoS) تغییر می‌یابد. انتظار می‌رود فاز ۱-۱٫۵ در طی سال ۲۰۲۱ عرضه شود.


فاز ۲


مرحله نهایی فاز ۲ خواهد بود. این زمانی است که اتریوم ۲٫۰ از شاردهای کاملاً تشکیل شده پشتیبانی خواهد کرد و به شبکه رسمی اتریوم تبدیل خواهد شد.
همچنین زنجیره‌های شارد قادر خواهند بود با قراردادهای هوشمند کار کنند، و این به توسعه دهندگان اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز و سایر تکنولوژی‌ها امکان می‌دهد تا به صورت یکپارچه با اتریوم ۲٫۰ ادغام شوند.
انتظار می‌رود فاز ۲ در سال ۲۰۲۱ یا بعد از امسال عرضه شود.

سخن پایانی


اتریوم ۲٫۰ به دلایل بسیاری یک بروزرسانی مهم در شبکه اتریوم است به ویژه در زمینه مقیاس پذیری. بدون ویژگی‌های جدید اثبات سهام (PoS)، زنجیره‌ های شارد، و زنجیره بیکن، می تواند سرانجام ناپایدار شود و دیگر به عنوان پلتفرم اصلی قرارداد هوشمند در اکوسیستم کریپتوکارنسی معرفی نشود.
راه اندازی و عرضه Eth2 مدتی طول خواهد کشید و حتی ممکن است بیش از زمان مورد انتظار نیز طول بکشد.
خبر خوب این است که پروژه اکنون در حال انجام است و توسعه دهندگان اتریوم خودشان را برای پشتیبانی از این پروژه در زمان های دشوار وقف کرده‌اند.
آیا هنوز هم درباره اتریوم ۲٫۰ و دارایی های دیجیتال سوالی دارید؟
کاربران عزیز می‌توانند سوالات، نظرات، و پیشنهادات خود را در بخش کامنت‌ها برای ما بنویسند. تیم ما در اسرع وقت پاسخگوی سوالات شما عزیزان خواهد بود.

دیفای چیست ؟

دیفای

Defi به معنای “امور مالی غیرمتمرکز” است ، اصطلاحی برای انواع برنامه های مالی در حوزه رمزارزها یا بلاکچین می باشد که علت اصلی به وجود آمدن آن تغییر و یا حذف واسطه های مالی ست.

Defi از تکنولوژی بلاکچین همان تکنولوژی که در رمزارزها هم استفاده شده است الهام گرفته است، که به چندین نهاد امکان می دهد نسخه ای از تاریخ معاملات را ذخیره کنند، یعنی توسط یک منبع مرکزی کنترل نشوند. اهمیت این ماجرا اینجاست که سیستم های متمرکز و درگاه های انسانی می توانند سرعت و پیچیدگی معاملات را محدود کنند در حالیکه کاربران کنترل کمتری نسبت به سرمایه خود دارند. دیفای استفاده از بلاکچین را از موارد ساده به موارد مالی پیچیده تر گسترش داده است.

بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال از روشهای پرداخت دیجیتال قدیمی همانند visa  و paypal  عبور کرده اند به این دلیل که تمامی واسطه ها را حذف نموده اند. زمانی که شما با استفاده  از کارت اعتباری تان خریدی انجام می دهید یک موسسه مالی با کنترل بر معامله اختیار این را دارد که آن معامله را متوقف کرده و یا تمامی اطلاعات آنرا در دفتر خصوصی خود ذخیره کند. با استفاده از بیت کوین و سایر رمزارزها دست این موسسات مالی از معاملات کوتاه می شود.

خرید مستقیم تنها نوع معامله یا قرارداد تحت نظارتی آنها نیست ؛ برنامه های مالی مانند وام ، بیمه ، سرمایه گذاری جمعی و مشتقات آن ، شرط بندی و … موارد دیگر تحت کنترل آنهاست. از بین بردن واسطه ها در معاملات از مزایای اصلی Defi می باشد.

ایده defi  قبل از اینکه به این نام شناخته شود اغلب به عنوان “امور مالی آزاد” شناخته می شد.

نرم افزارهای اتریوم

اکثر برنامه هایی که خود را defi می نامند بر بستر اتریوم ساخته شده اند ، اتریوم دومین پلتفرم ارز رمزنگاری شده است که خود را از پلتفرم بیت کوین متمایز کرده زیرا استفاده از آن برای ساخت انواع دیگر برنامه های غیرمتمرکز فراتر از معاملات ساده ،‌ آسانتر است. استفاده از اتریوم در موارد مالی پیچیده در سال ۲۰۱۳توسط ویتالیک بوترین خالق اتریوم در وایت پیپر اتریوم نیز ذکر شده بود.

اتریوم به دلیل بستر قراردادهای هوشمند ( که در صورت تحقق برخی شرایط به طور خودکار معاملات را انجام می دهند ) انعطاف پذیری بیشتری در این حوزه دارد. زبانهای برنامه نویسی اتریوم مانند solidity به طور خاص برای توسعه ی چنین قراردادهایی ساخته شده اند.

بعنوان مثال شما می خواهید سه شنبه ی هفته ی آینده مبلغی را به حساب دوستتان واریز کنید اما به شرطی که هوا مطابق با سایت هواشناسی جهانی بالای ۳۵ درجه باشد ،‌چنین قوانینی را در قراردادهای هوشمند می توان ایجاد کرد.

با وجود قراردادهای هوشمند ده ها برنامه ی حوزه defi بر بستر اتریوم کار می کنند که برخی از آنها در این مقاله بررسی خواهند شد. اتریوم ۲ نسخه جدیدی که شبکه ی اتریوم به آن آپدیت خواهد شد می تواند با کنار زدن مشکلات مقیاس پذیری اتریوم این برنامه ها را تقویت نماید.

محبوبترین برنامه های حوزه defi عبارتند از :

مبادلات غیر متمرکز ( Decentralized exchanges (DEX) ) :

صرافی های غیرمتمرکز به کاربران کمک می کنند ارزهایشان را با ارزهای دیگر مبادله کنند،‌ چه دلار آمریکا با بیت کوین و یا اتر با DAI. DEX نوعی صرافی ست که کاربران را مستقیما به هم متصل می کند تا بتوانند رمزارز هایشان را با یکدیگر مبادله کنند بدون اینکه واسطه ای در کار باشد.

استیبل کوین ها (Stablecoins) :

ارزهای دیجیتالی هستند که همواره ارزش آنها ثابت است همانند دلار یا یورو اما به صورت دیجیتالی .

پلتفرم وام دهی ( Lending platforms ) :

این پلتفرم ها از قراردادهای هوشمند برای جایگزینی واسطه هایی مانند بانک در امور وام دهی استفاده می شوند.

بیت کوین بسته بندی شده ( Wrapped bitcoins (WBTC) ) :

روشی برای ارسال بیت کوین به شبکه اتریوم است تا بتوان بیت کوین را مستقیما در سیستم دیفای استفاده کرد. WBTC به کاربران این امکان را می دهد سود بیت کوینی را که در پلتفرم های وام دهی استفاده کرده اند، کسب کنند.

بازارهای پیش بینی (Prediction markets) :

بازارهایی هستند برای شرطبندی در نتیجه ی رویدادهای آینده مانند انتخابات. هدف defi  در این بازارها ارائه عملکرد یکسان اما بدون واسطه است.

علاوه بر این برنامه ها، مفاهیم جدیدی در defi به وجود آمده اند :

تولید محصول( Yield farming)  :

برای معامله گرانی که ریسک پذیر هستند مناسب است. جایی که کاربران از طریق نشانه های مختلف Defi فرصت های بیشتری برای سرمایه گذاری می یابند.

استخراج نقدینگی ( Liquidity mining) :

برخی برنامه های حوزه defi با دادن رمزارزهای رایگان به کاربران آنها را به سوی پلتفرم خود سوق می دهند. این روش یکی از مهمترین روشهای جذب کاربر در این حوزه است.

ترکیب پذیری ( Composability ) :

برنامه های حوزه ی defi تماما منبع باز یا اوپن سورس هستند، به این معنی که شما به سورس کدهای آن برنامه ها دسترسی دارید و می توانید با استفاده از آنها برنامه ی جدیدی بسازید.

لگوهای پول (Money Legos) :

قابلیت انعطاف پذیری را می توان به روشی دیگر نیز تعریف کرد. برنامه های Defi مانند لگوها هستند ، لگوها اسباب بازیهای کودکانند که با گذاشتن آنها روی هم می توانید ساختمان و … بسازید ، برنامه های دیفای نیز مانند لگوها با خرد کردن پول و سرمایه امکان ساخت محصولات جدید مالی را می دهند.

 

پلتفرم های وام دهی :

این پلتفرم ها یکی از محبوبترین برنامه ی حوزه Defi هستند که وام گیرندگان را به وام دهندگان رمزارز متصل می کنند. این پلتفرم ها به کاربران امکان می دهند رمزارز قرض بگیرند یا قرض دهند. کاربران می توانند با وام دادن پول خود سود خود بدست آورند. پلتفرم نرخ بهره را بصورت الگوریتمی تنظیم می کند یعنی اگر تقاضای بیشتری برای وام گرفتن وجود داشته باشد نرخ بهراه بالاتر خواهد رفت.

این پلتفرم مبتنی بر وثیقه است، به این معنی که کاربر برای گرفتن وام نیاز به ارائه وثیقه دارد که غالبا آن وثیقه اتر است که نشانه ی قدرت اتریوم است.

استیبل کوین ها :

شکل دیگری از دیفای همان استیبل کوین ها هستند، رمزارزها به نسبت ارزهای فیات نوسانات شدیدتری دارند که این اتفاق برای کسانی که ارزش پولشان برایشان مهم است اصلا مناسب نیست. استیبل کوین ها رمزارزها را به ارزهای غیر رمزپایه مانند دلار آمریکا متصل می کنند تا قیمت را تحت کنترل داشته باشند. بعنوان مثال می شود از تتر نام برد.

بازارهای پیش بینی :

یکی از قدیمی ترین برنامه های حوزه ی Defi که بر بستر اتریوم توسعه یافته اند همین بازارهای پیش بینی هستند. جایی که کاربران در نتیجه ی برخی از رویداد ها مانند انتخابات آمریکا شرط بندی می کنند.

هدف شرکت کنندگان بدست آوردن پول است، اگرچه بازارهای پیش بینی گاهی اوقات می توانند نتایج را بهتر از روشهای معمول مانند نظرسنجی پیش بینی کنند. دیفای این امکان را دارد که علاقه ی خود به بازارهای پیش بینی را افزایش دهد.

سوالات متداول Defi  :

چگونه می توان با استفاده از Defi درآمد کسب کرد ؟

ارزش قفل شده در پروژه های اتریوم دیفای در حال انفجار است ، طبق گزارشات بسیاری از کاربران از این حوزه درآمد بسیاری کسب می کنند.

همانطور که در بالا ذکر شد ، با استفاده از پلتفرم های وام دهی مبتنی بر اتریوم ، کاربران می توانند با وام دادن پول خود و کسب سود از وام ها درآمد منفعل ایجاد کنند. تولید محصول که در بالا توضیح داده شد امکان بازدهی بیشتری دارد اما مخاطرات آن نیز بیشتر است.

آیا سرمایه گذاری در Defi امن است ؟

خیر، با ریسک های فراوانی همراه است. بسیاری بر این باورند که Defi آینده ی مالی جهان است و سرمایه گذاری زودهنگام در این فناوری مخرب می تواند به دستاوردهای عظیمی منجر شود.

اما جدا سازی پروژه های خوب و بد از هم برای کاربران تازه وارد سخت است. چنانکه بسیاری پروژ های بد وجود داشته که سرمایه کاربران را بلعیده است.

با افزایش فعالیت و محبوبیت Defi در سال ۲۰۲۰ بسیاری از برنامه های دیفای مانند کوین YAM خراب و سوزانده شدند و سرمایه ی بازار را از ۶۰ میلیون دلار در عرض ۳۵ دقیقه به ۰ دلار رساندند. سایر پروژه های دیفای از جمله هات داگ و پیتزا نیز به همین سرنوشت دچار شدند و سرمایه گذاران زیادی سرمایه شان را از دست دادند.

علاوه بر این اشکالات دیفای متاسفانه هنوز هم بسیار رایج هستند. قراردادهای هوشمند قدرتمندند اما وقتی قوانین تبدیل به یک پروتکل می شوند تغییراتی در آنها ایجاد نمی شود ، که معمولا اشکالات را دائمی و در نتیجه خطر را افزایش می دهد.

چه زمانی Defi به یک جریان مالی اصلی تبدیل می شود؟

در حالیکه روز به روز افراد بیشتری به سمت دیفای سوق پیدا می کنند سخت است بگوییم سرنوشت آنها چه خواهد شد؟! بیشتر این موارد بستگی به این دارد که چه کسانی دیفای را مفید می دانند و به چه علت .

بسیاری معتقدند، پروژه های مختلف دیفای می توانند به رابین هود بعدی تبدیل شوند و انبوهی از کاربران جدید را با استفاده از برنامه های مالی فراگیرتر و گشوده برای افرادی که به طور سنتی به چنین پلتفرمهایی دسترسی ندارند جذب کنند.

این فناوری جدید مالی، آزمایشی ست و به ویژه از نظر امنیت و مقیاس پذیری بدون مشکل نیست.

توسعه دهندگان امید دارند که در نهایت این مشکلات برطرف شوند. اتریوم ۲ می تواند از طریق یک مفهموم به نام تقسیم پذیری این مشکل را حل کند، روشی برای تقسیم پایگاه داده ی اساسی به قطعات کوچکتر که برای اجرای هریک از کاربران کنترل بیشتری دارند.

اتریوم ۲ چگونه بر دیفای تاثیر می گذارد ؟

اتریوم ۲ دارویی برای تمامی مشکلات دیفای نیست، اما یک شروع است. پروتکل های دیگری مانند Raiden، TrueBit نیز برای حل بیشتر مقیاس پذیری اتریوم در دست ساخت هستند.

وقتی این راه حل ها پاسخگوی تمامی مشکلات باشند، آزمایش های اتریوم دیفای حتی بیشتر به محصولات واقعی تبدیل می شوند ، حتی به طور بالقوه به جریان اصلی تبدیل می شوند.

بیت کوین و Defi :

در حالی که اتریوم یکه تاز حوزه ی دیفای است، بسیاری از طرفداران بیت کوین هدف کاهش واسطه از معاملات مالی پیچیده را دارند و آنها با استفاده از پروتکل بیت کوین روشهایی را برای این کار توسعه داده اند.

بعنوان مثال کمپانی هایی نظیر DG Labs و Suredbits ، در حال کار بر روی یک فناوری بیت کوین دیفای به نام قراردادهای ورود به سیستم (DLC) هستند. DLC روشی را برای اجرای قراردادهای پیچیده مالی با کمک بیت کوین ارائه می دهد. یکی از موارد استفاده از DLC پرداخت بیت کوین به کسی ست که تنها در صورت تحقق برخی شرایط خاص مانند برد تیم محبوب در یک مسابقه ورزشی به او تعلق می گیرد.

اتریوم چیست ؟‌ادامه

اتریوم چیست؟

در مقاله ی قبلی تحت عنوان اتریوم چیست؟ مبانی اتریوم را شرح دادیم حال به ادامه ی مباحث می پردازیم تا بیشتر با دومین ارز دیجیتال برتر جهان آشنا شویم.

چه تعداد اتر وجود دارد؟

تا فوریه ی سال ۲۰۲۰ کل عرضه اتر در حدود ۱۱۰ میلیون واحد بوده است.

برخلاف بیت کوین، برنامه انتشار اتریوم بطور عمدی در زمان راه اندازی تصمیم گیری نشد. بیت کوین تلاش کرد تا با محدود کردن میزان عرضه و به تدریج کاهش مقدار پاداش استخراج، ارزش خود را حفظ کند. از طرفی اتریوم قصد دارد تا زمینه ای برای برنامه های غیرمتمرکز(dApps) فراهم کند. از آنجایی که برنامه انتشار توکن مناسب این کار هنوز مشخص نیست این سوال همچنان بی پاسخ مانده است.

استخراج اتریوم چگونه است ؟

استخراج برای امنیت شبکه بسیار مهم است، و تضمین می کند که بلاکچین می تواند به طور عادلانه بروز شود و به شبکه این امکان را می دهد بدون یک تصمیم گیرنده ی واحد فعالیت کند. در فرایند استخرج، زیرمجموعه ای از گره ها(استخراج کنندگان) قدرت محاسبه را به حل یک معمای رمزنگاری اختصاص می دهند.

آنچه که ماینرها درواقع انجام می دهند هش کردن مجموعه ای از معاملات معلق در کنار برخی از داده های دیگر است. برای اینکه بلاک معتبر شناخته شود، باید هش به زیر مقداری برسد که توسط پروتکل تنظیم شده. درصورت عدم موفقیت، می توانند برخی از داده ها را اصلاح کرده و دوباره امتحان کنند.

برای رقابت با دیگران، ماینرها باید بتوانند هرچه سریعتر هش کنند – قدرت آنها با نرخ هش (هش ریت) اندازه گیری میشود-  . هرچه میزان هش در شبکه بیشتر باشد، حل معما دشوار تر می شود. فقط باید ماینرها راه حل واقعی را پیدا کنند  و هنگامی که راه حل نهایی شناخته شد برای همه شرکت کنندگان بررسی معتبر بودن آن آسان است.

همانطور که می توانید تصور کنید، هش کردن مداوم در سرعت های بالا گران است. برای تشویق ماینرها برای امنیت شبکه، آنها پاداش می گیرند. این هزینه از تمام هزینه های مربوط به معاملات در بلاک تشکیل شده است.

Ethereum gas چیست ؟

پیغام سلام! را بخاطر دارید؟ همان پیامی که در صورت موفقیت قرارداد هوشمند چاپ میشد؛ اجرای آن توسط یک برنامه ی آسان بود و به هیچ وجه از نظر محاسباتی گران نیست. اما شما فقط آنرا برروی سیستم کامپیوتر خودتان اجرا نمی کنید بلکه از تمامی افراد موجود در اکوسیستم اتریوم میخواهید آنرا اجرا کنند.

این اتفاق مارا به این سوال می رساند که : چه اتفاقی می افتد که ده ها هزار نفر در حال انجام قراردادهای هوشمند هستند؟ اگر کسی قرارداد خود را طوری تنظیم کند تا از یک کدگره عبور کند، پس باید هرگره آنرا به طور نامحدود اجرا کند و این باعث فشار بیش از حد به منابع و در نتیجه سقوط سیستم می شود.

خوشبختانه، اتریوم مفهوم گس(gas) را برای کاهش این خطر معرفی کرده است. همانطور که اتومبیل شما بدون سوخت و بنزین کار نمی کند، قراردادها نیز بدون گس قابل اجرا نیستند. قراردادها مقدار گسی را تعیین می کنند که کاربران باید آنرا بپردازند تا آن قرارداد با موفقیت اجرا شود. اگر مقدار گس کافی نباشد اجرای قرارداد متوقف می شود.

در اصل، این یک مکانیسم هزینه است. همین مفهوم در مورد معاملات نیز وجو دارد؛ انگیزه ماینرها کسب سود است بنابراین ممکن است معاملات با کارمزد کمتر را نادیده بگیرند.

توجه داشته باشید که اتر و گس یکسان نیستند. قیمت متوسط گس نوسان دارد و تا حد زیادی توسط ماینرها تصمیم گیری میشود. هنگام انجام معامله، هزینه گس با اتر پرداخت می شود. از این نظر مانند هزینه های بیت کوین است، اگر شبکه شلوغ باشد و بسیاری از کاربران سعی در معامله داشته باشند، متوسط قیمت گس افزایش میابد، برعکس اگر فعالیت زیادی نباشد احتمال کاهش آن وجود دارد.

درحالیکه قیمت گس تغییر میکند، هرعملیاتی مقدار مشخصی از گس نیاز دارد. این بدان معنیست که قراردادهای پیچیده تر بسیار بیشتر از یک معامله ساده مصرف گس دارند. بدین ترتیب، گس معیار اندازه گیری توان محاسباتی ست. این تضمین می کند که سیستم بسته به استفاده آنها از منابع اتریوم می تواند هزینه ی مناسبی را به کاربران ارائه دهد.

قیمت گس بطور کلی کسری از اتر است. به همین ترتیب از واحد کوچکتر (gwei) برای نشان دادن آن استفاده کنیم و میتوان گفت برابر با یک میلیاردم اتر است.

گس و محدودیت های آن

فرض کنید مهدی درحال انجام معامله با یک قرارداد است. او میفهمد که چقدر باید برای سوخت(گس) هزینه کند و ممکن است برای تشویق بیشتر ماینرها برای تایید در اسرع وقت هزینه ی معامله را بالا ببرد.

اما او همچنین یک محدودیت برای گس تعیین می کند که برای حفاظت از دارایی اوست. ممکن است مشکلی در قرارداد رخ دهد و باعث شود که بیشتر از حد تعیین شده گس مصرف کند. محدودیت گس برای اطمینان از اینکه x مقدار گس مصرف شد، متوقف خواهد گشت. این قرارداد شکست خواهد خورد اما مهدی بیشتر از مبلغ توافق شده پرداخت نخواهد کرد.

درک این قضیه ممکن است کمی گیج کننده باشد، جای نگرانی نیست به بیان ساده تر شما می توانید قیمتی را که برای گس درنظر گرفته اید بصورت دستی تعیین کنید. بطور خلاصه قیمت گس مشخص می کند که ماینرها با چه سرعتی باید آنرا تایید کنند و محدودیت گس نیز حداکثر مبلغی را که برای آن پرداخت خواهید کرد مشخص می کند.

چه مدت طول می کشد تا یک بلاک اتریوم استخراج شود؟

مدت زمان اضافه شدن بلاک جدید به زنجیره بطور متوسط ۱۲-۱۹ ثانیه است که به احتمال زیاد هنگامی که به شبکه ی اثبات سهام انتقال یابد تغییر خواهد کرد.

انواع توکن های اتریوم :

بخش عمده ای از جذابیت اتریوم توانایی کاربران در ایجاد توکن های مخصوص خود برروی بلاکچین اتریوم است که می تواند مانند اتر ذخیره و انتقال یابد. قوانین حاکم بر توکن ها در قراردادهای هوشمند بیان شده است، که به توسعه دهندگان اجازه می دهد پارامترهای حاصی را درمورد رمزارزهای خود تعیین کنند. این موارد میتواند شامل چندین مورد برای صدور، نحوه صدور، قابل تقسیم بودن و قابلیت جابجایی هریک و … باشد. برجسته ترین استاندارد فنی که امکان ایجاد توکن در اتریوم را فراهم می کند ERC20 نامیده می شود به همین دلیل است که این توکن ها با علامت ERC20 شناخته می شوند مانند USDT ERC20 .

قابلیت توکن یک زمین بازی وسیع را برای نوآوران فراهم می کند تا آزمایش های کاربردی در انواع زمینه های فناوری را انجام دهند. از ساخت و صدور توکن های یکنواخت که بعنوان ارز درون برنامه ای استفاده می شوند، تا تولید موارد منحصر به فرد با پشتوانه ی دارایی های فیزیکی؛ انعطاف پذیری بسیاری وجود دارد. حتی ممکن است برخی از بهترین موارد برای ایجاد توکن هنوز شناخته شده نباشند.

شروع کار با اتریوم

چگونه می توان اتر خریداری کرد؟

امکان خریداری اتر با کارتهای بانکی وجود دارد؟

بله، امکان خرید اتر با کارتهای اعتباری وجو دارد. اگر حساب ارزی خارج از کشور داشته باشید میتوانید به راحتی از وبسایت بایننس خریداری کنید و اگر در ایران هستید می توانید با مراجعه به وبسایت هایی مانند ولکس، ارزجو و … به خرید اتر بپردازید.

برای این کار صرفا باید در وبسایت های ذکر شده حساب باز کرده و احراز هویت انجام دهید و همچنین یک کیف پول اتریوم نیز داشته باشید که بعدا آموزش خواهیم داد.

موارد استفاده اتریوم چیست؟

افراد می توانند از اتر بعنوان ارزدیجیتال و یا وثیقه استفاده کنند. بسیاری نیز همانند بیت کوین ترجیح می دهند آنرا ذخیره کنند تا در قیمت های بالاتر به فروش برسانند. با این وجود برخلاف بیت کوین بلاکچین اتریوم قابل برنامه نویسی است، بنابراین کارهای بیشتری می توانید با آن انجام دهید.

اگر اتر خود را از دست بدهیم چه خواهد شد؟

از آنجایی که هیچ بانک یا موسسه ای درگیر نیست، شما خودتان مسئول حفاظت از دارایی هایتان هستید. میتوانید کوین های خود را در صرافی ها یا کیف پول های نرم افزاری نگهداری کنید. البته باید گفت که درصورت استفاده از کیف پولهای نرم افزاری باید از آن کلمات کلیدی که به شما ارائه می دهد را ذخیره کنید وگرنه به کیف پول خود دسترسی نخواهید داشت.

آیا امکان بازگردانی معاملات اتریوم وجود دارد؟

به محض افزوده شدن داده ها به بلاکچین اتریوم، تقریبا تغییر و یا حذف آن غیرممکن است. این بدان معناست که وقتی معامله ای را انجام می دهید باید آدرس مقصد را چندین بار چک کنید تا اشتباهی پیش نیاید.

آیا معاملات اتریوم خصوصی هستند؟

خیر، تمامی معاملات اضافه شده به بلاکچین اتریوم بصورت عمومی قابل مشاهده می باشند. حتی اگر نام اصلی شما روی آدرس اتریوم نباشد، یک ناظر می تواند از طریق روشهای دیگر آن را به هویت شما متصل کند.

آیا امکان کسب درآمد با اتریوم وجود دارد؟

بله امکان کسب درآمد با آن وجو دارد. بسیاری از افراد آنرا نگهداری می کنند تا در قیمت های بالاتر به فروش برسانند و بسیاری دیگر نیز ترجیح می دهند آنرا در برابر سایر آلت کوین ها معامله کنند. هردوی استراتژی ها ریسک ها و خطرات خود را دارند.

برخی از سرمایه گذاران ممکن است فقط یک موقعیت بلندمدت در بیت کوین داشته باشند و هیچ دارایی دیجیتال دیگری را قبول نکنند. درمقابل برخی دیگر ممکن است اتریوم یا سایر آلت کوین ها را در سبد سهام خود قرار دهند یا درصد مشخصی از دارایی شان را روزانه معامله کنند. برای کسب درآمد در این بازار هیچ رویکرد مشخصی وجود ندارد و هر سرمایه گذار باید با بررسی های خود مناسبترین استراتژی را انتخاب کند.

چگونه می توان اتریوم خود را ذخیره کرد؟

گزینه های زیادی برای ذخیره اتریوم وجود دارد که هرکدام مزایا و معایب خاص خودشان را دارا میباشند. مانند هرمورد دیگری که شامل ریسک است.

بطور کلی راه حل های ذخیره سازی میتوانند حضوری و غیرحضوری باشند. راه حل حضوری این است که شما اتریوم های خود را به یک شخص ثالث (مانند صرافی) می سپارید. در این حالت برای انجام معاملات با استفاده از آن دارایی باید وارد سیستم آن شخص یا صرافی شوید.

راه حل غیرحضوری کاملا برعکس است. شما ضمن استفاده از کیف پول رمزارز خود، کنترل آن را نیز برعهده دارید. کیف پول ارزدیجیتال شما را مانند کیف پول فیزیکی نگه داری نمی کند بلکه کلیدهای رمزنگاری شده را در اختیار شما قرار می دهد تا با استفاده از آنها به دارایی های خود دسترسی داشته باشید. دوباره لازم به ذکر است که هنگام استفاده از کیف پول نرم افزاری حتما باید کلمات کلیدی را ذخیره کنید!!!

نحوه ذخیره سازی اتریوم در کیف پول

اگر قصد ذخیره سازی اتریوم در کیف پول را دارید دو گزینه پیش روی شماست :

کیف پول گرم و کیف پول سرد

کیف پول گرم :

کیف پولی که به هر طریقی به اینترنت متصل می شود کیف پول گرم نام دارد. بطور معمول یک نرم افزار تلفن همراه یا دسکتاپ است که به شما این امکان را می دهد تا موجودی های خود را بررسی کرده و آنها را ارسال و یا دریافت کنید. از آنجا که این کیف پول ها آنلاین می باشند همواره در معرض خطر حمله هستند اما برای استفاده روزمره نیز راحتترند. Trust wallet مثالی از کیف پول های موبایلی با کاربرد آسان است که از ارزهای بسیاری پشتیبانی می کند.

کیف پول سرد :

کیف پول سرد، کیف پولی ست که متصل به اینترنت نمی باشد پس می توان گفت خطر حمله کمتر است. در عین حال استفاده از چنین کیف پول هایی معمولا کمتر از استفاده از کیف پول های گرم است. نمونه هایی از کیف پول سرد می تواند شامل کیف پول سخت افزاری یا کاغذی باشد اما به عقیده ی بسیاری استفاده از کیف پولهای کاغذی دیگر منسوخ شده است.

نماد و لوگوی اتریوم چیست؟

ویتالیک بوترین اولین نمونه اتریوم را طراحی کرد که حاصل جمع دو نماد Σ (سیگما) است . طرح نهایی لوگو (براساس این نشان) از شکلی لوزی به نام هشت ضلعی ساخته شده است که توسط چهار مثلث احاطه گردیده. مشابه سایر ارزها داشتن یک نماد استاندارد برای اتر مفید است تا برنامه ها و وبسایتها به راحتی مقادیر اتر را نمایش دهند.

مقیاس پذیری اتریوم و آینده ی آن :

مقیاس پذیری چیست ؟

اگر ساده بگوییم، اصطلاح مقیاس پذیری اندازه گیری توانایی یک سیستم برای رشد است. بعنوان مثال در محاسبات، یک شبکه یا سرور را می توان مقیاس بندی کرد تا تقاضای بیشتری را از طریق روشهای مختلف کنترل کند.

در دنیای ارزهای دیجیتال مقیاس پذیری به این معنیست که بلاکچین چقدر می تواند رشد کند تا کاربران بیشتری را در خود جای دهد. کاربر بیشتر به معنای این است که عملیات و معاملات بیشتری انجام می گیرند و رقابت بر سر گنجانده شدن در بلاکچین بالا می رود.

چرا اتریوم نیاز به مقیاس بندی دارد؟

طرفداران اتریوم معتقدند که نسخه ی بعدی اینترنت برروی سیستم عامل ساخته خواهد شد. به اصطلاح نسخه سوم وب (Web 3.0) یک توپولوژی غیرمتمرکز را ایجاد می کند که با حذف واسطه، تمرکز بر حریم خصوصی و تغییر به سمت مالکیت واقعی داده های شخصی، مشخص می شود. این تکنولوژی با استفاده از محاسبات توزیع شده در قالب قراردادهای هوشمند و پروتکل های ذخیره سازی/ارتباطی توزیع شده ساخته می شود.

گرچه برای دستیابی به این هدف، اتریوم باید تعداد معاملات را که می تواند پردازش کند، بدون آسیب رساندن به تمرکز زدایی شبکه افزایش دهد. درحال حاضر اتریوم با محدود کردن اندازه بلاک همانند بیت کوین، حجم معاملات را محدود نمی کند. درعوض یک محدودیت گس بلاک وجود دارد که فقط مقدار مشخصی گس می تواند در یک بلاک جا گیرد.

بعنوان مثال اگر محدودیت gwei 100000 گیگابایتی داشته باشیم و بخواهیم ده معامله با محدودیت gwei 10000 گیگابایتی در آن بگنجانیم، جواب می دهد. همینطور دو معامله ۵۰٫۰۰۰ گیگابایتی. هر معامله دیگری در کنار این معاملات ارسال شود باید منتظر بلاک بعدی باشد.

این مورد برای سیستمی که همه از آن استفاده می کنند ایده آل نیست. اگر تراکنش های معلق بیش از فضای موجود در یک بلاک وجود داشته باشد، به زودی با یک پرونده ی عقب مانده مواجه خواهد شد. قیمت گس افزایش خواهد یافت و کاربران باید برای درج معاملات خود هزینه ای بیشتر از سایر افراد پرداخت کنند .بسته به میزان شلوغ بودن شبکه عملیات برای موارد خاص ممکن است بسیار پرهزینه باشد.

افزایش محبوبیت CryptoKitties نمونه ای عالی از محدودیت های اتریوم در این زمینه بود. در سال ۲۰۱۷ بازی ای مبتنی بر اتریوم بسیاری از کاربران را وادار به انجام معاملات برای مشارکت در تولید گربه های دیجیتال(که بعنوان نشانه های غیرقابل استفاده هستند) کرد. این بازی آنقدر محبوب شد که معاملات سربه فلک کشید و منجر به ازدحام شدید شبکه برای مدتی شد.

سه گانه مقیاس پذیری بلاکچین :

بنظر می رسد که صرفا بالابردن حد گس بلاک می تواند همه مشکلات مقیاس پذیری را کاهش دهد. هرچه سقف بالاتر باشد، معاملات بیشتری می توانند در یک بازه زمانی مشخص پردازش شوند. درست است؟!

متاسفانه، بدون از بین بردن خصوصیات اصلی اتریوم، این کار امکان پذیر نیست. ویتالیک بوترین برای سه گانه ی بلاکچین را برای توضیح توازن ظریفی که بلاکچین باید ایجاد کند، پیشنهاد داد.

با انتخاب دو مورد از سه ویژگی فوق، ویژگی سوم از بین خواهد رفت. زنجیره های بلاکی مانند اتریوم  و بیت کوین امنیت و تمرکز زدایی را در اولویت قرار داده اند. الگوریتم اجماع آنها امنیت شبکه هایشان را که از هزاران گره تشکیل شده اند تضمین می کنند، اما این امر منجر به مقیاس پذیری ضعیف می شود. بخاطر ازدیاد گره هایی که تراکنش هارا دریافت و تایید می کنند، سیستم بسیار کندتر از گزینه های متمرکز خواهد بود.

در سناریویی دیگر می توان با محدود کردن گس بلاک دسترسی شبکه به امنیت و مقیاس پذیری را حل و فصل کرد اما به همان اندازه غیرمتمرکز نخواهد بود.

به دلیل اینکه انجام معاملات بیشتر در یک بلاک منجر به ایجاد بلاک های بزرگتر می شود؛ هنوز هم گره های موجود در شبکه باید آنها را بارگیری و منتشر کنند و این فرایند در سخت افزار بسیار پیچیده و فشرده می باشد. وقتی محدودیت گس بلاک افزایش یابد، اعتبار، ذخیره و پخش بلاک برای گره ها دشوارتر می شود.

در نتیجه شما انتظار دارید که گره هایی که قادر به ادامه کار نیستند، شبکه را رها کنند. با ادامه این روش، فقط بخشی از گره های قدرتمند قادر به مشارکت هستند که منجر به تمرکز بیشتر می شود. ممکن است در نهایت به زنجیره بلاکی ایمن و قابل توسعه برسید، اما غیرمتمرکز نخواهد بود.

سرانجام، می توان زنجیره بلاکی را متمرکز بر تمرکز زدایی و مقیاس پذیری تصور کرد. برای افزایش سرعت و غیرمتمرکز بودن، باید الگوریتم اجماع مورد بررسی قرار گیرد که منجر به ضعف امنیت خواهد شد بعبارت دیگر امنیت فدای سرعت.

اتریوم چندین معامله را می تواند پردازش کند؟

در سالهای اخیر اتریوم به ندرت از ده تراکنش در ثانیه (TPS) فراتر رفته است. برای سکویی که قصد دارد به رایانه جهانی تبدیل شود، این تعداد بسیار کم است.

راه حل مقیاس گذاری مدت ها بخشی از نقشه راه اتریوم بوده است. پلاسما یکی از نمونه های حل شده ی مقیاس گذاری است. این هدف برای افزایش کارایی اتریوم است اما این روش ممکن است در سایر شبکه های بلاکچین نیز اعمال شود.

اتریوم ۲ چیست؟

با وجود تمام پتانسیل ها، اتریوم در حال حاضر محدودیت های قابل توجهی دارد. قبلا درمورد مقیاس پذیری صحبت نمودیم، بطور خلاصه اگر اتریوم قصد دارد ستون فقرات سیستم جدید مالی باشد؛ باید توانایی پردازش تراکنش های بیشتری در ثانیه را داشته باشد. با توجه به ماهیت توزیع شده ی شبکه، این مشکل غیرقابل حل بنظر می آید و توسعه دهندگان اتریوم سالهاست درمورد آن فکر می کنند.

برای غیرمتمرکز نگه داشتن شبکه، محدودیت هایی باید اعمال شوند. هرچه الزامات کار با یک گره بیشتر باشد، تعداد شرکت کنندگان کمتری وجود خواهد داشت و شبکه متمرکز تر خواهد شد. بنابراین افزایش تعداد تراکنش هایی که اتریوم میتواند پردازش کند، می تواند تهدیدی برای یکپارچگی سیستم باشد زیرا بار گره هارا نیز افزایش می دهد.

انتقاد دیگر از اتریوم این است که به طرز باورنکردنی منابع زیادی مصرف می کند. برای پیوستن موفقیت آمیز بلاک به بلاکچین آنها باید استخراج شوند. اگرچه برای ایجاد یک بلاک با این روش ماینرها باید محاسباتی انجام دهند که مقادیر زیادی برق مصرف می کند.

برای رفع محدودیت های فوق یک سری بروزرسانی هایی انجام گرفته که در مجموع با نام اتریوم ۲ شناخته می شوند. پس از راه اندازی کامل اتریوم ۲ انتظار بهبود عملکرد شبکه را داریم.

خرد کردن (sharding) اتریوم چیست؟

همانطور که در بالا ذکر شد، هر گره یک نسخه از کل بلاکچین را ذخیره می کند. هرزمان که تمدید شود، هریک از گره ها باید به روز شوند، که پهنای باند و حافظه ی بسیاری را مصرف میکند.

با استفاده از روشی به نام sharding  یا خرد کردن، دیگر ممکن است که این کار لازم نباشد. این نام به روند تقسیم شبکه به زیرمجموعه گره ها اشاره دارد. هریک از خرد ها ریزمعاملات و قراردادهای خاص خود را پردازش می کنند، اما با این وجود می توانند در صورت لزوم با شبکه گسترده تری ارتباط برقرار کنند. همانطور که هر خرد به طور مستقل اعتبارسنجی میشود، دیگر نیازی به ذخیره اطلاعات از سایر خرد ها نیست.

خرد کردن یکی از پیچیده ترین رویکردهای مقیاس گذاری ست، که برای طراحی و اجرای آن به کار زیادی احتیاج است. با این حال اگر با موفقیت اجرا شود یکی از موثرترین موارد نیز خواهد بود که ظرفیت تولید شبکه را با توجه به سفارشات افزایش می دهد.

اتریوم پلاسما چیست؟

اتریوم پلاسما همان چیزی ست که ما آنرا یک راه حل مقیاس پذیر خارج از زنجیره می نامیم یعنی هدف آن افزایش کارایی معاملات با فشردن معاملات بلاکچین است. از این نظر شباهت هایی با شبکه های جانبی و کانالهای پرداخت دارد.

با استفاده از پلاسما زنجیره های ثانویه در زنجیره اصلی اتریوم لنگر می اندازد اما ارتباطات را به حداقل می رسانند. آنها کمابیش مستقل عمل می کنند، اگرچه کاربران هنوز برای اختلافات یا تکمیل فعالیت های خود در زنجیره های ثانویه به زنجیره اصلی اعتماد می کنند.

کاهش میزان داده هایی که گره ها باید ذخیره کنند، برای مقیاس گذاری موفقیت آمیز اتریوم حیاتی ست. رویکرد پلاسما به توسعه دهندگان اجازه می دهد تا عملکرد زنجیره های “کودک” خود را در یک قرارداد هوشمند روی زنجیره اصلی ترسیم کنند. سپس آنها آزادند که برنامه هایی را با اطلاعات یا فرایند هایی ایجاد کنند که ذخیره یا اجرای آن در زنجیره ی اصلی بسیار گران است.

جمع آوری اتریوم چیست؟

جمع آوری نیز موردی مشابه پلاسماست، به این معنا که هدف آنها مقیاس گذاری اتریوم با انتقال معاملات از بلاکچین اصلی ست. پس نحوه کار آن چگونه است؟

یک قرارداد واحد در زنجیره ی اصلی، کلیه ی وجوه موجود در زنجیره ثانویه و اثبات رمزنگاری و وضعیت فعلی این زنجیره را نگه می دارد. اپراتورهای این زنجیره ثانویه، که در قرارداد شبکه اصلی اوراق قرضه می گذارند، باید اطمینان حاصل کنند که فقط انتقال های معتبر به قرارداد شبکه اصلی متعهد هستند. ایده این است که ، چون این حالت خارج از زنجیره حفظ می شود، نیازی به ذخیره داده ها در بلاکچین نیست. متمایز کننده ی اصلی این روش با پلاسما در نحوه ارسال معاملات به زنجیره اصلی ست. با استفاده از یک نوع معامله خاص، تعداد زیادی از معاملات را می توان در یک بلاک ویژه به نام بلاک Roll up جمع کرد.

دو نوع جمع آوری وجود دارد : Optimistic  و ZK Rollup. هردو صحت انتقال حالت را به طرق مختلف تضمین می کنند.

ZK Rollups معاملات را با استفاده از یک روش تایید رمزنگاری به نام اثبات دانش صفر ارسال می کند. بطور دقیق تر، رویکرد zk-SNARK نامیده میشود. ما در این مطلب به جزئیات نحوه کار آن نمی پردازیم، اما در نحوه استفاده از آن برای جمع آوری اطلاعات وجود دارد. روشی ست که احزاب مختلف می توانند به یکدیگر ثابت کنند که اطلاعات خاصی دارند بدون اینکه ماهیت اطلاعات فاش شود.

در ZK Rollups نحوه انتقال حالت است که بعنوان اطلاعات به زنجیره اصلی ارسال می شود. یک مزیت بزرگی که دارد این است که فرایند انتقال اطلاعات بلافاصله اتفاق می افتد و عملا هیچ فرصتی برای ارسال پرونده های خراب وجود ندارد.

اثبات سهام یا POS  در اتریوم چیست؟

اثبات سهام یک روش جایگزین برای اثبات کار جهت اعتبارسنجی بلاک هاست. در سیستم اثبات سهام بلاک ها استخراج می شوند.

 

 

 

 

 

اتریوم چیست؟

اتریوم چیست؟

مبانی اتریوم :

 

اتریوم چیست ؟

اتریوم یک پلتفرم محاسباتی غیرمتمرکز است، می توانید آنرا یک لپ تاپ یا کامپیوتر شخصی در نظر بگیرید اما در یک دستگاه اجرا نمی شود. درعوض، همزمان با هزاران ماشین در سراسر جهان کار می کند؛ به این معنی که هیچ مالکی ندارد.

اتریوم هم مانند بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال به شما امکان انتقال پول دیجیتال را می دهد. با این حال قابلیت اتریوم بیشتر از این موارد است بعنوان مثال شما میتوانید سورس کدی بر بستر آن بنویسید و از طریق آن با برنامه های دیگر کاربران که آنهم بر بستر اتریوم هست تعامل داشته باشید. از آنجایی که اتریوم بسیار منعطف است می توان انواع برنامه های پیچیده را برروی آن راه اندازی کرد.

به زبان ساده، هدف اصلی اتریوم این است که توسعه دهندگان نرم افزار بتوانند نرم افزارهایی توسعه دهند که بجای پردازش برروی یک سرور متمرکز، از طریق یک شبکه ی توزیع شده اجرا شود و این بدان معناست که از نظر تئوری چنین برنامه هایی نمی توانند خاموش یا سانسور شوند.

چه تفاوتی بین اتریوم و اتر(ETH) وجود دارد؟

پاسخ به این سوال ممکن است کمی گیج کننده بنظر بیاید اما توضیح آن این است که واحدهایی که در اتریوم استفاده می شوند Ethereum یا Ethereums نامیده نمی شوند. اتریوم یک بستر و یک پروتکل است ، اما واحد پولی آن بعنوان مختصر اتر(ETH) نامیده می شود.

ارزش اتریوم چگونه تعیین می شود؟

تا به اینجا این ایده را که اتریوم میتواند نرم افزارها را از طریق یک سیستم توزیع شده اجرا کند، بررسی کردیم. به این ترتیب افراد یا نرم افزارهای خارج از شبکه نمی توانند برنامه ها را دستکاری کنند. چنین نرم افزارهایی به پایگاه داده ی اتریوم(یعنی بلاکچین) اضافه می شوند و میتوان طوری آنها را برنامه نویسی کرد که کد اصلی ویرایش نشود و قابل تغییر نباشد. علاوه بر این، پایگاه داده ی بلاکچین برای همه قابل مشاهده است و کاربران براحتی می توانند آنرا در مقاطع مختلف بررسی کنند.

این بدان معنیست که هرکسی در هرمکانی که باشد توانایی این را دارد که برنامه هایی بسازد که نمیتوانند آفلاین شوند.  جالبتر اینکه، چنین برنامه هایی می توانند شرایطی را برای نحوه انتقال اتر تعیین کنند؛ اصطلاحا به چنین برنامه هایی قراردادهای هوشمند گفته می شود. دراکثر موارد می توان آنها را بدون دخالت افراد یا برنامه نویسی اختصاصی تنظیم کرد.

باید گفت که ایده ی “پول قابل برنامه ریزی” کاربران، توسعه دهندگان و مشاغل را در سراسر دنیا مجذوب خود کرده است.

بلاکچین چیست؟

بلاکچین در قلب اتریوم نهفته است، بلاکچین نوعی پایگاه داده ای ست که اطلاعات استفاده شده توسط پروتکل را در خود نگه می دارد. اگر مقاله قبلی مان با عنوان بیت کوین چیست؟ را خوانده باشید اطلاعات کافی درمورد نحوه کار بلاکچین خواهید داشت. بلاکچین اتریوم مشابه بیت کوین است ، اگرچه داده های ذخیره شده و نحوه ذخیره آن متفاوت است.

بلاکچین اتریوم را می توان بعنوان کتابی درنظر گرفت که مرتبا به آن صفحات تازه ای اضافه می شود. هرصفحه یک بلاک نامیده می شود، و با اطلاعات مربوط به معاملات پر شده است. وقتی قصد اضافه کردن یک صفحه جدید را داریم باید یک مقدار ویژه را در بالای صفحه قرار دهیم. این مقدار به هرکسی اجازه می دهد که ببیند صفحه جدید دقیقا بعد از صفحه قبلی اضافه شده و بصورت تصادفی درون کتاب قرار نگرفته است.

درواقع کمی شبیه به شماره گذاری صفحات است که به صفحه قبلی مراجعه می کند. با مشاهده صفحه جدید می توان با اطمینان گفت که از صفحه قبلی پیروی می کند. برای این کار از فرایندی بنام هش کردن استفاده می کنیم.

هشینگ بخشی از داده ها را می گیرد(هر آنچه در صفحه ماست)، و یک شناسه منحصر به فرد را برمی گرداند. شانس اینکه دو قطعه با هش یکسان به ما برگردانده شود بسیار کم است.  این فرایند نیز یکطرفه است : شما براحتی می توانید هش را محاسبه کنید، اما برای بدست آوردن اطلاعات مورد استفاده برای ایجاد آن ؛ غیرممکن است بتوانید هش را معکوس کنید.

اکنون، مکانیزمی در دست داریم که میتوانیم صفحات خود را به ترتیب صحیح به یکدیگر پیوند بدهیم. هرگونه تلاش برای تغییر ترتیب یا حذف صفحات به وضوح نشان می دهد که در کتاب دستکاری شده است.

اتریوم و بیت کوین تفاوتشان در چیست؟

بیت کوین برای ایجاد یک سیستم نقدی دیجیتال جهانی به فناوری بلاکچین و انگیزه های مالی متکی است و تاکنون چندین نوآوری اساسی ارائه داده که امکان هماهنگی کاربران در سراسر جهان را بدون نیاز به یک تشکیلات مرکزی فراهم می کند. هریک از کاربران با اجرای کلاینت بیت کوین در رایانه شان این امکان را دارند تا در یک محیط غیرمتمرکز به تبادلات مالی بپردازند.

از بیت کوین غالبا بعنوان بلاکچین نسل اول یاد می شود. این سیستم پیچیدگی خاص خود را داراست و این یک نقطه قوت درمورد امنیت است. برای اولویت بندی امنیت در لایه های پایینی خود آنچنان انعطاف پذیر نیست. درواقع قراردادهای هوشمند در بیت کوین می توان گفت وجود ندارند و برنامه های خارج از شبکه معاملاتی توسط بیت کوین پذیرفته نمی شوند.

برعکس، بلاکچین نسل دوم توانایی بیشتری دارد. علاوه بر معاملات مالی، این سیستم عامل ها درجات بالاتری از برنامه نویسی را امکان پذیر می کنند. اتریوم آزادی بیشتری را در اختیار توسعه دهندگان قرار می دهد تا خودشان بتوانند برنامه های غیرمتمرکز یا اصلاحا dApps را ایجاد کرده و منتشر کنند.

اتریوم اولین موج از بلاکچین های نسل دوم بود و برجسته ترین آنها نیز باقی مانده است. شباهت هایی نیز به بیت کوین دارد و می تواند عملکردی مشابه آنرا انجام دهد. اما پس از بررسی عمیق تر متوجه می شوید که این دو بسیار متفاوت هستند و هرکدام مزایای خاص خود را به نسبت دیگری دارد.

نحوه کار اتریوم چگونه است؟

میتوان اتریوم را یک ماشین حالت دانست. تماما به این معنی ست که در هرزمان مشخص شما از تمامی مانده حسابها و قراردادهای هوشمند عکس دارید. اقدامات خاصی باعث بروزرسانی حالت می شود به این معنی که همه گره ها عکس های خود را بروز می کنند تا تغییر را منعکس نمایند.

قراردادهای هوشمندی که در اتریوم اجرا می شوند توسط معاملات (اعم از کاربران یا سایر قراردادها) منعقد می شوند. وقتی کاربری معامله ای را به یک قرارداد ارسال می کند، هر گره موجود در شبکه کد قرارداد را اجرا و خروجی را ذخیره میکند. این کار با استفاده از ماشین مجازی اتریوم (EVM) انجام میگیرد که قراردادهای هوشمند را به دستورالعملهای رایانه تبدیل میکند.

برای بروزرسانی وضعیت، مکانیزم ویژه ای به نام استخراج (در حال حاضر) استفاده می شود. استخراج با الگوریتم اثبات کار انجام میگیرد دقیقا مانند بیت کوین.

قرارداد هوشمند چیست؟

یک قرارداد هوشمند صرفا یک کد است، این کد نه هوشمند است و نه به معنای سنتی یک قرارداد می باشد. اما آنرا هوشمند می نامیم زیرا در برخی شرایط میتواند خود به خود اجرا شود و از این رو می توان آنرا یک قرارداد دانست که توافق نامه های طرفین را اجرا می کند.

این ایده را می توان متعلق به اواخر دهه ۱۹۹۰ دانست که یک دانشمند کامپیوتر به نام نیک سابو آنرا ارئه داد. وی برای توضیح بیشتر این مفهوم از مثال ماشین فروش استفاده کرد و بیان داشت که می توان از آن به عنوان پیش درآمدی برای قراردادهای هوشمند نام برد. نحوه کار ماشین فروش هم اینگونه است که کاربر سکه ای را وارد می کند و درعوض، دستگاه محصول مورد نظر خود را توزیع می کند.

قرارداد هوشمند این عمل را در یک محیط دیجیتال انجام می دهد. شما می توانید در کدی که نوشتید موارد ساده مانند چاپ پیام “سلام” را مشخص کنید تا وقتی ۲ اتر به این قرارداد ارسال شد آنرا برای شما چاپ کند.

در اتریوم، توسعه دهنده مواردی که باید انجام شود را تبدیل به کد می کند تا توسط EVM خوانده شود. سپس آنها را با ارسال به ادرس خاصی که قرارداد را ثبت می کند، منتشر می نماید. در این مرحله هرکسی میتواند از آن قرارداد استفاده کند و قرارداد حذف شدنی نیست؛ مگر اینکه توسط نویسنده هنگام نوشتن آن شرایط خاصی مشخص شده باشد.

اکنون قرارداد دارای یک ادرس میباشد. برای تعامل با آن فقط باید ۲ اتر به آن ارسال شود. این کد قرارداد را فعال می نماید و تمام رایانه های موجود در شبکه آنرا اجرا می کنند و مشاهده خواهند کرد که پرداخت انجام شده و خروجی ذخیره میشود : سلام!

موارد فوق شاید یکی از اساسی ترین نمونه کارهایی باشد که میتوان با اتریوم انجام داد. برنامه های پیچیده تری نیز که چندین قرارداد را بهم متصل می کنند هم ساخته شده اند.

اتریوم ساخته ی کیست؟

در سال ۲۰۰۸ یک برنامه نویس ناشناخته ( یا گروهی از برنامه نویسان) وایت پیپر بیت کوین را با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو منتشر کرد. این کار باعث تغییر دائمی چشم انداز پول دیجیتال شد. چند سال بعد یک برنامه نویس جوان به نام ویتالیک بوترین راهی برای پیشبرد این ایده و کاربرد آن در همه جا درنظر گرفت و این مفهوم سرانجام به اتریوم تبدیل شد.

اتریوم در سال ۲۰۱۳ توسط بوترین در پستی وبلاگی با عنوان اتریوم:راه حلی نهایی برای قراردادهای هوشمند و برنامه های غیرمتمرکز  ارائه شد. وی در پست خود ایده ای برای بلاکچین کامل تورینگ توصیف کرد ” یک کامپیوتر غیرمتمرکز که با صرف وقت و منابع کافی، می تواند هربرنامه ای را اجرا کند.”

با گذشت زمان معلوم شد که انواع برنامه هایی که میتوانند در بلاکچین مستقر و منتشر شوند توسط تصورات برنامه نویسان محدود شده اند. اتریوم قصد دارد دریابد که آیا فناوری بلاکچین خارج از محدودیت های طراحی شده توسط بیت کوین استفاده معتبری دارد یا خیر ؟!

نحوه توزیع اتر چگونه بود؟

اتریوم در سال ۲۰۱۵ با عرضه اولیه ۷۲ میلیون اتر راه اندازی شد. بیش از ۵۰ میلیون واحد از این توکن ها در فروش عمومی توکن با نام پیشنهاد اولیه ی سکه (ICO) توزیع شده است، جایی که کسانی که میخواهند این توکن ها را دریافت کنند در ازای بیت کوین یا ارز فیات آنرا خریداری می کنند.

مفهوم DAO و اتریوم کلاسیک چیست؟

با استفاده از اتریوم، روشهای کاملا جدیدی برای همکاری آزاد از طریق اینترنت امکان پذیر شد. بعنوان مثال DAOها(سازمانهای خودمختار غیرمتمرکز)را در نظر بگیرید، که نهادهایی هستند که با کد رایانه ای اداره می شوند، شبیه به یک برنامه ی رایانه ای.

یکی از اولین و بلندپروازانه ترین تلاشها برای چنین سازمانی DAO بود. DAO توانست از قراردادهای هوشمند پیچیده ای که در اتریوم قراردارند تشکیل شود و بعنوان یک صندوق سرمایه گذاری مستقل عمل کند. توکن های DAO در یک ICO توزیع شدند و به همراه دادن حق رای، سهام دارایی را نیز به دارندگان توکن عرضه کردند.

مدتی بعد از راه اندازی DAO هکرها با استفاده از یک باگ که شبکه ی آنرا آسیب پذیر کرده بود، توانستند حدود یک سوم از بودجه DAO  را به سرقت ببرند. لازم به یادآوری ست که در آن زمان، ۱۴% از کل منابع اتر در DAO قفل شده بود. این اتفاق یک عامل ویرانگر برای شبکه ی تازه کار اتریوم بود.

مدتی پس از آن بلاکچین اتریوم توسط یک هاردفورک به دو بلاک تقسیم شد و در یکی از آنها معاملات تقلبی و مخرب برای بازگرداندن وجوه سرقتی معکوس شدند – این زنجیره همان چیزی ست که اکنون با عنوان بلاکچین اتریوم شناخته می شود.- بلاک اصلی که در آن معاملات معکوس نشدند و تغییرناپذیری آن حفظ شد اکنون با عنوان اتریوم کلاسیک شناخته می شود.

از این رویداد به عنوان یادآوری خطرات این فناوری و اینکه چگونه می توان کد مستقل با ثروت زیاد را بعنوان نتیجه ی معکوس ارائه داد، یاد می شود؛ همچنین یک نمونه جالب از چگونگی تصمیم گیری جمعی در یک محیط باز می که تواند چالش های مهمی ایجاد کند را ارائه می دهد. با وجود نادیده گرفتن نقاط ضعف امنیتی، DAO کاملا پتانسیل قرارداد های هوشمند را در زمینه ی امکان همکاری بدون اعتماد در سطحی به وسعت اینترنت را نشان داد.

نحوه ایجاد اتر جدید چگونه است ؟

قبلا بطور خلاصه به بحث ماین پرداخته ایم. اگر با بیت کوین آشنا باشید، می دانید که فرایند استخراج برای امنیت و بروزرسانی بلاکچین ضروری ست. در اتریوم نیز، همین اصل وجود دارد : برای پاداش دادن به کاربران ماینر (که هزینه ی بالایی دارد) پروتکل به آنها اتر می دهد.

این مقاله ادامه دارد ….